การสูญเสียและภัยในหมู่บ้าน

กลับบ้านรอบนี้ด้วยเหตุจำเป็นอีกครั้ง พี่สาวลูกสาวของลุงเสียชีวิตหลังจากป่วยด้วยโรคเบาหวานมาหลายปี เป็นพี่สาวใหญ่ที่เป็นที่พึ่งพิงของน้อง... สายวันต่อมาป้าที่นับถือเพื่อนแม่ก็จากไปอีกคน ญาติห่างที่ป่วยเป็นโรคภูมแพ้ตัวเองก็เสียไปหลายวันกำลังจะทำบุญ 7 วัน  ในรอบ 1 สัปดาห์เสียชีวิตสามคน พี่สาวที่อยู่บ้านต้องเวียนกันไปงานสวดศพเพราะเป็นญาติกันทั้งนั้น....

เช้าวันอาทิตย์ได้ฟังข่าวร้าย ตำรวจกองปราบมาซุ่มจับคนค้ายาบ้า.. ส่วนหนึ่งหนีไปได้อีกส่วนหนึ่งก็ตกเป็นจำเลย ยึดรถกะบะไป  สาย ๆ มีอีกข่าวโน๊ตบุคที่วัดโดนขโมย..แถวบ้านน่ากลัวมากขึ้น พี่ชายที่เพิ่งมาจากนครสวรรค์บอกว่าที่ละแวกนั้น่ากลัวกว่านี้มาก คนติดยาขโมยทุกอย่าง ถังแก๊ส ปุ๋ย อะไรก็ได้ที่ขายได้ จึงเตือนให้แม่ที่อายุเกือบแปดสีบระวังตัว...

ได้ฟังแล้วก็หดหู่ ความสงบสุขที่เคยมีกำลังจะสุญสิ้นไปเหรอ... Cry

เสียใจด้วยกับการสูญเสียครับ แต่ชีวิตก็เป็นอย่างนี้แหละครับ คนที่อยู่ก็ต้องดิ้นรนสู้กันต่อไป อย่าคิดมากครับ

จะปลูกต้นไม้ในใจเธอ


มันเป็นเช่นนั้นเอง  ทุกที่ที่มีมนุษย์ ล้วนมีปํญหามากมาย

 

ตามรอยพ่อคิด ด้วยวิถีชีวิต ที่เพียงพอ

ทุกสิ่งล้วนอนิจจัง ปัญหามันมีทุกที

"เชื่อในผล แห่งการทำความดี"

เพิ่งจะ 11:34 เองนะ

จะปลูกต้นไม้ในใจเธอ


น้องแค่มารำพึงเฉย ๆ แต่มีเล่นมุขซะ อิอิ จนอดขำไม่ได้อ่ะ

...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...

มีมากขึ้นเรื่อยๆ   ที่ไหนที่ยังพึ่งพาอาศัยกันได้  ช่วยกันดูแล  ถือว่าโชคดี

การสูญเสีย ที่เศร้าที่สุด คือการเสียชีวิต..Cry

....ความสุขอย่างแท้จริง ด้วยหลักเศรษฐกิจพอเพียง....

การสูญเสียเป็นเรื่องที่แน่นอนที่สุด ไม่ว่าคนใกล้ตัว คนไกลตัว สำคัญที่ว่าเราจะต้องทำใจและยอมรับการสูญเสียนั้น ๆ ให้ได้   น้องก้อยบอกนครสวรรค์แถวไหนจ๊ะ  เจ้จะได้ระวังตัว

พีชายกะพี่สะใภ้อยู่ละแวกตากฟ้ากะตาคลีนะคะ ...

...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...

หน้า