1 ชั่วโมงแห่งความสุข สุนก และผ่อนคลาย

หมวดหมู่ของบล็อก: 

ช่วงเย็นของทุกวันจะมีเวลาที่ 1 ชั่วโมงแห่งความสุข.. สนุก ..และผ่อนคลาย..มากที่สุด.



ทีมบาส....อำเภอนยูง..อำเภอเล็กๆที่ฝีมือไม่เล็ก ระดับ ม.ต้น...


ทุกๆวัน เด็กๆในหมู่บ้านจะมีนัดกัน ที่สนามบาสหน้าอำเภอนายูง โดยมีเด็กโข่งตัวใหญ่เป็นหัวหน้าทีม...



สนามบาสเก่าๆ...ที่เมื่อก่อนไม่มีใครมาเล่นแต่เดี๋ยวนี้เด็กๆได้ยึดพื้นที่ไว้อย่างเหนียวแน่นทุกวันยกเว้นฝนตก...




ซึ่งสมาชิกที่เล่นด้วยกันมีอายุตั้งแต่ 14-35 ปี


( 35 ปีมีคนเดียวครับ...หัวหน้าผู้บ่าวแนว.5555..)




 


ทั้งสนุก..มีความสุข..และเป็นยารักษาความเครียด..และโรคหอบหืดของตัวเองได้เป็นอย่างดี...ซึ่งโรคหอบหืดนั้นไม่ค่อยจะมีอาการตั้งแต่เล่นบาสมา 3 ปี แต่มีสิ่งเดียวที่ทำไม่ได้คือ น้ำหนัก..ไม่ยอมลดสักที...5555..



พื้นสนามที่ชำรุด...ขาดการเหลียวแล..จากทุกหน่วยงาน...ทั้งอุปกรณ์กีฬา..ลูกบาส..ห่วงบาส..ได้มาจากเงินส่วนตัวของผมในฐานะ  หัวหน้าผู้บ่าวแนวครับ..หรือแม้แต่รองเท้าของเด็กๆก็เช่นกัน



รองเท้ากีฬา...                                        คู่นี้ดีหน่อย..รองเท้าหนังแท้ๆ..



คู่นี้..ขาดนิดหนึ่ง                              คู่นี้ฟังแล้วเพลิน....ดังแป๊ะๆๆๆ ตลอดจนรำคาญ


ที่จริงเขาก็มีรองเท้านักเรียนที่ดีๆใส่อยู่ครับ....แต่เอามาใส่เล่นไม่ได้เพราะเอาไว้ใส่ไปโรงเรียนกัน..ถ้าเอามาเล่นบาสที่พื้นปูนแบบนี้จะทำให้รองเท้าขาด..เดี๋ยวผู้ปกครองจะดุเอาครับ....ส่วนจะให้ผู้ปกครองมาสนับสนุนเรื่องนี้ ก้คงยากครับ...เรื่องการให้ความสำคัญด้านกีฬากับเด็กๆบ้านนอกอย่างนี้นั้นคงจะยากครับ....


       อย่างที่ผมเล่นมา 3 ปี หมดรองเท้าไป 10 กว่าคู่ (รองเท้ามือ 2 คู่ละ 120-180 บาท)แบ่งให้เด็กๆใส่บ้าง ใส่พังเองบ้าง ก็หลายคู่...ลูกบาสหมดไป 6-7 ลูก...งบประมาณส่วนตัว....ทั้งนั้นครับ....เด็กๆพวกนี้นิสัยดีมากครับ..เขาจะรีบกลับจากโรงเรียน..ทำงานบ้าน..ให้พ่อแม่เสียก่อนนะครับแล้วค่อยออกมาเล่นบาสที่สนามหน้าที่ว่าการอำเภอครับ....


       ส่วนเรื่องผลงาน...เมื่อปีที่แล้วได้อันดับที่ 4 ของจังหวัดอุดรธานี ในระดับ ม.ต้น..


อันดับ 1 ของกลุ่มโรงเรียนใรดับเขต...


       นี้แหละครับความสุขเล็กๆน้อยๆของผมใน 1 ชั่วโมง...ของทุกๆวันที่ผมทำเป็นประจำมา 3 ปี  และก็ได้มีหลานๆเพิ่มอีกเยอะมาก...กับคำว่า..น้าศิษฐ์...ของเด็กๆ


ที่ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านหลายๆคนว่าผมไร้สาระ...แต่ผมว่าได้กำไรให้กับตัวเองครับ..


ถ้าสมาชิกคนใดพอจะมีรองเท้าเก่าๆที่ไม่ค่อยได้ใส่...อยากบริจาคก็เชิญนะครับ....


...ขอบคุณบ้านสวนพอเพียง....


ความเห็น

สงสัยแอบไปดูพระเก่ากับพี่ชัยรึปล่าว เพราะปุ๊ก็กำลังมองอย่างตั้งใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (อยากพาแม่ไปจัง ความสุขของแม่ ดอกไม้ ธูป เทียน ขัน 5 นั่นเอง)


:admire:

เครื่องนี้โปรแกรมดาว์โหลดไม่มี..เดี๋ยวพี่ไปดูอีกเครื่องนะ  ขอบคุณมากๆๆครับ...

 

พี่วิศิษฐ์มีสักนิดไหม ที่พี่ว่าง....กิจกรรมพี่เต็เหยียดทุกวันเลย.... แต่ทำแล้วมีความสุข ก็ทำต่อไปค่ะ...


ขอแซว เล่นกีฬาทุกวัน...ทำไมหุ่นสมบูรณ์จัง...สงสัยเพราะทำกับข้าวอร่อยด้วยสิ

ชีวืตที่เพียงพอ..

วันๆหนึ่ง..ตื่น ตี 5 ครึ่ง เปิดร้าน รอลูกค้า..เที่ยงกินข้าว..4 -5 โมงเย็น ปิดร้านหนีไปปลูกผักบ้างเป็นบางวัน


5 โมงครึ่ง-1 ทุ่ม เล่นบาส...กลับบ้านอาบน้ำ..ทำกับข้าว..กินข้าว..เปิดคอมลงบัญชีร้านนิดหน่อย เข้าบ้านสวน ทำบัญชีกลุ่มออมทัพย์บ้าง  4-5 ทุ่มนอน..แบบนี้ทุกวันครับ...ไปนอกสถานที่บ้างเวลาไปถ่ายรูปนอกสถานที่..ครับ...แค่นี้ครับชีวิตของผม...ไม่ค่อยมีเพื่อนครับ..ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่....แต่ทำไมลดความอ้วนไม่ได้สักที..55555

 

ตอนนี้ฝนที่นั่นตกไหมค่ะ


ทำไมบ้านนอกอย่างที่นี่ตกยากจัง


ท้องฟ้างี้แจ้งจ่างป่างเลย


:desperate:

ม๊า มา เข้าห้องสนทนา พี่อัญรออยู่


อยู่หม่องได๋น้อ


ตาบ่ดีปานได๋

มุมบนสุดขวามือ


บ้านพี่มาอีกแล้วเดี๋ยวสัหน่อยไฟดับ...คอยดู  ไฟฟ้านายูงหมาเยี่ยวใส่เสาไฟก็ดับ...

 

หายไปไหนน่า


มาเบิ่งผู้บ่าวเด็กน้อยเร้ววววววววววว


กางเกงสีขาวไม่ใส่เสื้อด้วย 555

หน้า