จัดให้ ... เมื่อเขา ... ขอมา

เขียนโดย paloo เมื่อ 29 ธันวาคม, 2012 - 09:27

หมวดหมู่ของบล็อก:

ท่านที่ รุ่นราวคราวกัน หรือ ไม่ห่างจากข้าพเจ้ามากนัก คงจะย้อนอดีตภาพของทารกวัยกระเตาะ กระแตะ ที่เกาะคอนแขน ซึ่งยื่นปลายข้างหนึ่งออกมาจากกระบอกไม้ไผ่ แล้วเตาะแตะ วนไปรอบ ๆ ...

ครับ ! ... ข้าพเจ้ากำลังพูดถึง อุปกรณ์ช่วยฝึกเดิน ของทารก เมื่อสมัย 50 – 60 ปีที่ล่วงแล้ว

เจ้าอุปกรณ์ที่ว่านี้ ภาษาพื้นถิ่น แถบบ้านข้าพเจ้า เรียกว่า “บอกเวียน” แปลเป็นภาษาไทยกลางว่า “กระแตเวียน”คนสมัยปัจจุบัน ไม่ว่า จะเป็นคนเมือง หรือชนบท ... “น้อยนัก” ที่ จะเคยได้ยิน ... ดังนั้น จึงป่วยการที่จะพูดถึงการเคยเห็น

ปัจจุบัน หากมีใครเอ่ยถึงอุปกรณ์ช่วยฝึกเดิน ของทารก ... รถล้อเลื่อนคัน เล็ก ๆ มีช่องนั่งลักษณะเป็นถุง เจาะชองให้สอดขาทารก ออกไป ตะกายพื้น ... คือ ... มโนภาพ ที่ผุดขึ้นในห้วงความจำ ของผู้ได้ยิน แทน ภาพกระแตเวียน

เจ้ารถที่ว่านี้ ราคาค่างวด ไม่แพงนัก สวย ไม่ตกยุค จึงไม่อายที่จะอวดใคร ๆ ที่สำคัญ ... ไม่ต้องนั่งทำให้เมื่อย และเสียเวลา ... ซึ่งต่างขั้วกับ กระแตเวียน อยู่อักโข

ถึงตอนนี้ คงมีคำถามจากผู้อ่านบางท่าน แล้วซินะ ว่า ...

‘แล้วเอามาเขียนทำไม ?’

อืมมม... นั่นนะซี ... ข้าพเจ้าก็ “งง” ! ....

แต่ ไหน ๆ เล่าแล้ว ก็ขอเล่าให้จบดีกว่า ... ไม่งั้นเดี๋ยวจะปวดหัวซีกเดียว ฮึ ๆ ๆ ...

เรื่อง ของเรื่อง คือ ...

ข้าพเจ้า ลง สุราษฎร์ ฯ ครั้งที่ผ่านมานี้ ด้วย ภารกิจหลัก ที่เล่าไว้ใน “เจ้านี่ รอดมาได้ เพราะ เจ้านั่น” (คลิ๊กดูได้ตรงนี้)

วันหนึ่ง ... ขณะข้าพเจ้าเทคานใกล้เสร็จ ... บุตรสาวของเพื่อน ซึ่งตั้งบ้านถัดหลังสวนข้าพเจ้าไป อุ้มบุตรวัยหัดเตาะแตะ เข้ามาหา

“ยุง ๆ ... ทำปอกเวียง ไฮ้ หน่ามอิง อังตะ” ... เธอเอ่ยปากบอกเป็นภาษาไทยถิ่นใต้ อย่างคนสนิทสนม ... ด้วยการพยายามเลียนเสียงพูดทารก แปลเป็นภาษาไทยกลางได้ว่า ... “ลุง ... ทำ ‘บอกเวียน’ ให้น้ำอิงหัดเดินสักอันเหอะ”

“น้ำอิง” ที่เธอเอ่ยถึง คือชื่อบุตรสาวที่เธออุ้มอยู่นั่นเอง

“ได้” ข้าพเจ้ารับปากสั้น ๆ โดยยังไม่ละจากงาน แต่ ... พยักพเยิด กับทารกในอ้อมอกมารดา

“ว่าง แล้วตาจะทำให้นะ” ... พูดกะทารก ทั้ง ๆ ที่ตระหนักว่า เจ้าหนูยังฟังความไม่รู้ ... แต่เป็นการสื่อแก่มารดาโดยนัย ...

หลังรับปากผ่านไป 4 วัน ... งานสร้าง กระแตเวียน จึงเริ่ม ....