วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า

เขียนโดย ธีระชัย_พรหมคีรี เมื่อ 6 กุมภาพันธ์, 2013 - 10:26

หมวดหมู่ของบล็อก:

Keywords:

ไกล้ๆบ้าน (อ.พรหมคีรี จ.นครศรีธรรมราช) มีเกษตรกรอาวุโสที่นับถือกันผู้หนึ่ง เป็นคนแรกๆที่เป็นเกษตรกรผู้ปลูกยางพาราพันธุ์ดีแต่จำชื่อพันธุ์ไม่ได้ ตามคำบอกเล่าของผู้ปลูก ยางแปลงนี้ปลูกด้วยเมล็ด ซึ่งตอนนั้น ต้องเดินทางไปรับเมล็ดพันธุ์ที่จังหวัดสงขลา (ผู้ปลูกเคยบอกปี พ.ศ.ด้วย แต่ผู้เขียนจำไม่ได้) ยางพาราแปลงนี้ได้ตัดโค่นปลูกใหม่เป็นสวนผลไม้ไปเมื่อกว่าสิบปีมาแล้ว แต่ใด้เหลือต้นยางพาราไว้กว่าสิบต้นเพื่อระลึกถึงประวัติความเป็นมาต่างๆประมาณนี้ ทุกต้นขนาดโตเกินโอบและทยอยตายไปหลายต้นแล้ว ผู้เขียนชอบเดินไปในบริเวณนี้บ่อยตามที่มีโอกาส เป็นที่อยู่ของพันธุ์ไม้อิงอาศัยหลายชนิด ที่เห็นในภาพซ้ายมือคือกะเรกะร่อนปากเป็ด ต่ำมาหน่อยชิดขอบล่างคือโฮย่าพันธุ์พื้นเมืองที่ดอกสีเหลืองอ่อนๆ ซึ่งในแถบนี้มีมากเสียจนรู้สึกว่าเป็นวัชพืชไปแล้ว ภาพขวามือบริเวณโคนต้นมีเห็ดขึ้น

ต้นนี้กำลังจะตาย แต่เนื้อไม้ยังมีมูลค่า ราคารับซื้อที่หน้าโรงเลื่อยตอนนี้ประมาณ 2,000.-/ตัน ต้นนี้เจ้าของตกลงราคากับผู้รับซื้อ 2,000.- โดยผู้รับซื้อต้องตัดโค่นและขนส่งเอง แต่การจะล้มต้นไม้ขนาดนี้ซึ่งมีขนาดสูงใหญ่และมีกิ่งก้านสาขามาก การบังคับทิศทางเพื่อให้ไปในทางที่ต้องการเพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายกับไม้ต้นอื่นไม่ใช่เรื่องง่ายมาดูวิธีกันครับ

ตัวช่วยในการบังคับทิศทางให้ไม้ล้มคือใช้เชือกช่วยดึง แต่การจะเอาเชือกไปผูกที่กิ่งสูงๆมีวิธีที่ง่ายกว่าวิธีปีนขึ้นไป คือใช้หนังสติ๊กยิงวัสดุที่มีน้ำหนักที่แรงดีดของยางหนังสติ๊กพอจะส่งไหว (ใช้หัวเทียนเครื่องตัดหญ้า)ผูกกับสายเอ็นเบ็ดตกปลาเนื่องจากทนแรงดึงสูงและน้ำหนักเบา เมื่อยิงสายเอ็นคล้องกับกิ่งยางพาราที่ต้องการได้แล้วก็เอาปลายข้างหนึ่งผูกกับเชือกเส้นใหญ่ดึงขึ้นไปผูกกับกิ่ง ดึงปลายเชือกอีกด้านไปในทางที่ต้องการ

การบากหน้าไม้ ช่วยให้ล้มไปทางที่ต้องการง่ายขึ้น

ขั้นตอนต่อไปใช้เครื่องเลื่อยตัดเฉือนด้านตรงข้ามกับรอยบากและเชือกที่ผูกดึง ต้นไม้ก็จะล้มไปทางที่ต้องการ แต่งานนี้มีพลาด เสียหายเล็กน้อย ที่เห็นมีรอยเส้นดำๆบนหน้าไม้คือร่องรอยแผลกรีดที่กินเนื้อไม้ ซึ่งเป็นตำหนิที่ทำให้ราคาไม้ยางพาราตก