ที่นาแปลงสุดท้ายในชีวิต

ที่นาแปลงสุดท้ายในชีวิต

มีเรื่องจะเอามาเขียนไว้เตือนตัวเองเรื่องมีอยู่ว่า  มีเพื่อนบ้านพ่อ แม่ มีที่นาแบ่งให้คนละห้าไร่ตอนเป็นเด็กมีพี่น้องหลายคนพ่อแม่ต้องค้าขายหาเงินมาเลี้ยงลูกส่วนที่นาของตัวเองก็จ้างเข้าทำไม่เคยให้ลูกไปทำนาเลย  พอมีสามี  ก็ทำอาชีพค้าขายของในตลาดเช้ามีเงินพอได้ใช้  มีรถขับ  ชาวบ้านเห็นว่ามีเงินชาวบ้านยุให้ลงเล่นการเมืองท้องถิ่น  ก็ลงได้เป็นอย่างที่คิดหมดเงินไปห้าแสน  เป็นได้สี่ปีต้องเลือกตั้งใหม่เริ่มหาเสียงใหม่ต้องใช้เงิน เงินเก็บก็หมดไปหากู้หนี้ยืมสินมาลง  แต่รอบนี้ไม่ได้  หนี้ก็มีจะทำยังไงดี เงินเดือนก็ไม่มีดอกเบี้ยก็ขึ้นตามมาทุกวันคิดอะไรไม่ออกมองเห็นที่นาแปลงสุดท้ายที่แม่ให้ก็เลยมาถามแม่ว่าจะซื้อหรือเปล่า  (แม่ถามว่าจะขายไม่เสียดายหรอ)  คำตอบ : ไม่หนูเอาไว้หนูก็ไม่ได้ทำอะไรจะให้หนูไปทำนาหนูไม่เคยทำจะเริ่มต้นยังไง  ( ถึงป้าไม่เอาไว้หนูก็จะขายให้คนอื่นอยู่ดีละจำเป็นต้องใช้เงินค่ารถหนูก็ยังไม่ได้ส่งหลายงวดแล้ว)   แม่เลยจำเป็นต้องที่นาไว้  

                ในหมู่บ้านที่หนูอยู่ทุกวันไม่ต่างจากกรุงเทพฯ เลยค่ะ  ซื้อทุกอย่างที่มีมาขาย  ลูกบ้านไหนมีรถลูกบ้านตัวเองก็มีตามด้วย   บ้านไหนให้ลูกเรียนโรงเรียนในหมู่บ้านแสดงว่าบ้านนั้นจนก็เลยต้องให้ลูกเข้าไปเรียนในตัวอำเภอเสียค่ารถรับส่งเดือนละ  500  บาท  คือวิถีที่ชาวบ้านไม่คิดจะพึ่งตัวเอง  อะไรที่เสียเงินคิดเอาเองว่าดีที่สุด