...........ที่มา(๘) ความไม่สมบูรณ์แบบที่รัก............

ช่วงหนึ่งของชีวิตผมไม่เตร็ดเตร่อยู่แถวพื้นที่ป่าชุมชนละแวกเหนือเขื่อนศรีสวัสดิ์ กาญจนบุรี

แถบชุมชนหมู่บ้านพี่น้องกะเหรี่ยงโปว์ เข้าไปขออาศัยพึ่งที่หลับนอน และฝากท้องอยู่กับชายคาบ้านแม่ของมิตรต่างวัย ร่วมงานพิธีบวชป่าชุมชนซึ่งเป็นพื้นที่ป่าเต็งรัง ความรกครึ้มของชุมชนกะเหรี่ยงแยกขาดจากกันกับชุมชนต่างถิ่นซึ่งเข้าไปถางป่าทำกินจนพื้นที่ป่ากลายเป็นพื้นที่เตียนโล่งเพื่อปลูกผักและพืชเชิงเดี่ยวอื่นๆ เพื่อส่งขายครั้งละมากๆ

แม่ของเพื่อนรุ่นพี่ของผมคนนั้นดูผ่ายผอม แต่แข็งแรง คล่องแคล่ว เหมือนขี้อายแต่พอสนิทสนมแกก็เริ่มพูดชี้ชวนดูนั่นนี่เหมือนผมเป็นลูกชายแกคนหนึ่งเหมือนกัน

น่าแปลก..แม้ภาษาจะแตกต่าง พูดไทยไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำ แต่ผมก็เข้าใจทุกถ้อยที่แกพูดกับผม..แม้แต่ถ้อยคำที่แสดงออกมาทางสายตา

ข้าวของต่างๆ ตั้งแต่กระปุก สมุกยา เชี่ยนหมากที่มีรอยจารเป็นภาษามอญภาษาพม่า ซึ่งผ่านการใช้งานมาแสนนานถูกนำมาอวดให้ผมถ่ายภาพสนุกสนาน

กระทั่งสายตาผมเหลือบไปเห็นย่ามสะพายใบสีเขียวอ่อนใบหนึ่งซุกอยู่ข้างฝาเรือน ดูไม่เรียบร้อย แต่เป็นย่ามที่แกทอเองเย็บเองกับมือโดยไม่มีฝีจักรเลยแม้แต่น้อย

ผมเป็นคนชอบผ้าทอ ชอบย่าม ถึงขนาดสะสมจนเกินพอดี เห็นแว่บเดียวก็รู้ว่าควรค่าแก่การร้องขออ้อนวอน

แกยิ้มอาย...แล้วบอกผมเป็นภาษาชนเผ่ารวดเร็ว...จนผมสับสน

จนล่ามซึ่งเป็นลูกชายต้องมาแปลให้ผมฟัง...

“แกอาย...เพราะแกเย็บสะพายสลับข้างกันดูบิดๆ แกเลยเอาไว้ใช้ในสวนเก็บผักเก็บหญ้า มันไม่สะอาด แล้วก็แกอยากทอใบใหม่ให้ อย่าเอาใบนี้มันไม่สวย..”

ผมยิ้ม...เข้าใจความรู้สึกของคนผลิตผลงานดี ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งอยากได้

เลยบอกแกว่า

“ย่ามแบบนี้มีใบเดียวในโลก...ถ้าแม่ทำใหม่มันก็สมบูรณ์แบบเกินไปไม่น่ารักอย่างที่มันน่าจะเป็น  ผมเอาใบนี้แหละแม่...จะได้นึกถึงแม่เวลาที่ใช้ย่ามใบนี้ มันไม่สวยก็จริง..แต่มันมีเรื่องอยู่ในย่ามนะแม่นะ...”

ว่าแล้วผมก็พับใส่เป้...กราบแม่หนึ่งที...แกลูบหัวผม แล้วยิ้มอายๆ ก่อนหันไปบ้วนน้ำหมากปริ๊ดลงชายคาเรือน

                               ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ผมเคยเขียนบางเรื่องของเรื่องนี้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารเปรียวเมื่อสิบปีล่วงแล้ว แต่ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับย่ามใบนี้อยู่ด้วย

ย่ามสายบิด บอกถึงความไม่สมบูรณ์แบบของงานโดยส่วนใหญ่ของธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นภูเขา ก้อนหิน ลวดลายใบไม้ เส้นสายลายเมฆที่วาดฟ้า หูสองข้าง เท้า นิ้วมือ ฯลฯ ไม่มีอะไรเท่ากันเป๊ะ

ธรรมชาติคือความสมบูรณ์แบบ คือความงามอย่างที่มันควรจะเป็น...

มิพักต้องนับเนื่องถึงไปฝีมือในการรังสรรค์งานอันเกิดแต่สิ่งมีชีวิตบนโลก จะโดยตั้งหรือไม่ก็ตาม

หลายวันที่ผ่านมา...ผมออกไปหาด้ามไม้ของมีดตอกเล่มนี้กลางแสงแดดจ้าริมฝั่งทะเลตะวันออก หอบหิ้วเศษเล็กเศษน้อยมาเต็มย่ามสะพาย..แต่คัดเลือกแล้วมีอยู่อันเดียวที่เหมาะสมกับมีดเล่มนี้ ผมขูด เจาะ ขัด เซาะ พัน จนกระทั่งสามารถจบงานชิ้นนี้ได้

ครับ...ไม่สมบูรณ์แบบ แต่มันมีชิ้นเดียวเท่านั้น จะให้ทำใหม่ก็ไม่สามารถทำได้เหมือนเดิมอีกแล้ว

พรุ่งนี้ส่งให้นะครับ...คุณดงดม

                                ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

มีดตอกคุณดงดม 

เหล็กแหนบ

ยาวรวมด้าม ๑ ฟุต ๑๐ นิ้ว

ใบยาว ๕ นิ้วครึ่ง กว้างนิ้วครึ่ง สันหนา  ๑ หุนครึ่ง

คอทองเหลือง - รัดด้วยหวายถัก

ปลายด้ามหุ้มด้วยแผ่นทองเหลืองดุนนูนรัดด้วยเชือกหนังหุ้มอีพ็อคซี่สามตัน

ฝักวัสดุ Max Para จากซุ้มมีดมังกือ บางพระ ชลบุรี