สิ่งที่หาซื้อไม่ได้ตามท้องตลาด

 มาให้กำลังใจคุณกิ่ง  ครับ  สู้ๆครับอีกหน่อย ทางรัฐ จะวิ่งมาหาเรา

พี่กิ่ง คงมีความสุข ทุก ๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมาเห็นหน้าแม่......
แม้ว่าแม่จะเป็นนาฬิกาปลุก.....ยิ้ม และลุกจากที่นอนอย่างเร็ว....:)

อย่าเพิ่งท้อครับพี่กิ่ง ผมว่าพี่มาถูกทางแล้วนะ

ผมชอบแบบนี้นะครับเป็นชีวิตที่แท้จริงเป็นความสุขที่แท้จริงเมื่อไรผมจะมีแบบนี้ก็ไม่รู้

   ชีวิตเป็นของเรา ทำอะไรก็ได้เรามีความสูขและไม่ได้เบียดเบียนให้ใครเดือดร้อน คนในโลกนี้มีหลากหลายประเภท อยู่ตัวเราเลือกคบหาสมาคมกับคนประเภทไหน จะเลือกรับรู้รับฟังข่าวสารชนิดได  พี่คงไม่ต้องให้กำลังใจน้องกิ่งแล้วน่ะพี่ว่า แค่กำลังใจจากแม่น้องกิ่งก็คงมากพอที่จะเป็นเกราะป้องกันไม่ให้น้องกิ่งทิ้งบ้านสวนไปไหนอีก  เชื่อเถิดยังมีคนอีกหลายคนที่คิดว่า ดูลูกสาวบ้านนี้สิ เรียนจบมาแล้ว สามารถไปทำงานอย่างอื่นที่สามารถหาเงินหาทองสร้างความสูขสบายให้ตัวเองได้ แต่กลับมาเลือกที่จะกลับมาอยู่กับแม่ กลับมาดูแลแม่ น่ารักจริงๆ  ถึงคนที่พูดให้น้องกิ่งรู้สึกไม่ดีก็เหอะ เค๊าก็คงรู้สึกอิจฉาแม่น้องกิ่งอยู่ลึกๆเหมือนกัน หัวอกคนเป็นพ่แม่ อยากให้ลูกมาอยู่ใกล้ๆทุกคนแหละ 

   พี่เองอยู่ไกลแม่พอสมควร ด้วยหน้าการงาน ที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัว วันไหนกลับบ้านหาแม่ เห็นแม่ยิ้ม แม่มีความสูข ก็คิดอยากกลับบ้านหาแม่กวันเลย  น้องกิ่งโชคดีน่ะที่เห็นแม่ทุกวันได้อยู่ดูแล  แถมยังมีสวนให้ทำอีก แล้วจะไปสนใจใครอื่นอีกททำไม  ในเวปนี้หลายๆคนพี่เชื่อว่า เมื่อได้อ่านบล๊อกของน้องกิ่งแล้ว คงมีคนหลายๆคนที่คิดถึงแม่ อยากเห็นรอยยิ้มแม่ อยากตื่นขึ้นมาแล้วได้หาข้วปลาให้ท่านกิน  อย่างน้อยก็มีพี่คนหนึ่งล่ะรู้สึกอย่างนั้น 

ผมมักจะอยู่บ้านกับแม่และลูกสาวเสมอหลังจากออกจากทำงานในสวน กลับออกมาทุกครั้งก็จะมีข้าวทาน เห็นภาพที่แม่กำลังป้อนข้าวให้หลาน ได้เห็นยิ้มแรก เสียงเจี้ยวจ้าวของลูกเรียกขานในยามเช้าของทุกวัน คำถามมันก็อยู่เพียงว่าเราจะมองอย่างไรกับสิ่งที่เราเป็น เราพอใจกับสภาพบังคับปกติของชีวิตเราหรือเปล่า หรือว่าเราฝืนที่จะอยู่ ฝืนที่จะคิด ฝืนที่จะทำ เราต้องอยู่ให้แม่ยิ้มครับ เพราะยามใดที่ลูกทุกข์ แม่หรือจะสบายใจ เช่นเดียวกันครับหากแม่ทุกข์หละ น้องๆผมทุกคนอยู่กรุงเทพ หนึ่งปีกลับมาบ้านอย่างมากแค่สามครั้ง ครั้งละสามสี่วัน ตอนนี้ทุกคนอยากจะกลับบ้าน แต่สภาพบังคับทางภาระ ความรับผิดชอบ ฐานรายได้ ที่พันธการอยู่เป็นกรอบบังคับให้ต้องอยู่ที่นั้นต่อไป ทุกคนอิจฉาผมครับ ได้อยู่กับแม่ ได้กอดแม่ ถูกแม่ด่าบ้าง ดุบ้าง บ่นบ้าง ชิวิตคนเราจะสักกี่วันกันเทียว เรานอนหนึ่งในสามของชีวิต หักความทุกข์ เจ็บไข้ได้ป่วยที่มากน้อยต่างกันออกไป ถามจริงเถอะเราจะเหลือใช้ห้วงเวลาแห่งความสุขกับสิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เรารัก เพื่อเป็นรางวัลของการเกิดมาเป็นหนึ่งชีวิตกันสักกี่วันเชียว อยู่กับแม่ เหมือนที่เราก็อยากจะอยู่กับลูกดีกว่าเนอะ