...........ที่มา(๑๐) มีดของลูก(ผู้)ชาย...........

๑.
ผมเติบโตจากวิถีบ้านสวน วิถีบ้านนอก ทำนา ยิงนก ตกปลา ล่าสัตว์เล็กประสาเรา
ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่า เราในยุคสมัยที่เราเกิด เจริญเติบโต ใช้ชีวิตในยุคของรอยต่อใหม่-เก่า ยุคปฏิวัติเขียว และยุคดิจิตอลตอนนี้ ถ้าเงื่อนไขของการควบคุมตนเองไม่ให้ซึมเศร้าหรือหลงเริงไปกับความเปลี่ยนแปลงทั้งหลายเหล่านี้....เรา(ทั้งหลาย)ล้วนโชคดี
โชคดีที่แนวคิดในจินตนากลายเป็นจริง จับต้องได้
ใครจะรู้ว่าในยุคที่เด็กน้อยที่ต้องอ่านหนังสือจากตะเกียงน้ำมันก๊าดจนผมไหม้-รูจมูกดำปี๋ สามารถคุยกับใครไม่รู้ในอีกซีกโลกได้ด้วยเวลาอันเป็นจริงในตอนนี้(Real Time)
ขณะเดียวกันผมยังสามารถรับบทเป็นผู้บริกรรมคาถาเพื่อเบิกทางให้กับพลพรรคที่เดินตามหลังต้อยๆ ในดงดิบดงเถื่อน ขอสมาต่อเจ้าที่เจ้าทางเพื่อตั้งแคมป์พักแรมใต้ร่มตะเคียนทองขนาดสามสี่คนโอบได้อย่างคล่องแคล่วและปลอดโปร่งตลอดการเดินทาง เป็นคนของยุคสมัยอันเหลื่อมล้ำระหว่างวัตถุและจิตวิญญาณลึกลับ
พูดไปเหมือนล้อเล่นกับอดีตอันโลดโผนและสุ่มเสี่ยง!!
วิถีของผมในวัยเด็กยังหอมอวล วิถีเหล่านี้ไร้สารเคมีโดยสิ้นชิง อย่างน้อยก็การกิน,ใช้และแสวงความรื่นรมย์สู่ตัวเอง อาจเพราะสิ่งเหล่านี้ที่สอนให้พวกเราที่เป็นเพศชาย(บ่งบอกโดยสภาพ)เป็นลูกผู้ชายตามรูปลักษณ์ที่เห็นและจิตใจภายใน
ผมเคยเปรยกับหลายคนว่าด้วยเรื่องของฮอร์โมน(ที่บริษัทยักษ์ใหญ่เกี่ยวกับอาหารในยุคนี้อ้างว่าไม่ได้มีการยัดเข้าไปในพืช,สัตว์-อาหาร)เร่งการเจริญเติบโตและการตัดแต่งพันธุกรรม การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างภายในของเมล็ดพันธุ์เพื่อให้ต้านทานโรค,วัชพืชและ/หรือ แมลง(ที่ถูกตราหน้าว่าเป็น)ศัตรูพืช ว่าลูกหลายเรานับวันกลายพันธุ์ โตเร็วเกินวัย และลักเพศมากขึ้น
ไม่ครับ..ผมไม่ได้เป็นพวกต่อต้านเพศที่สามสี่ห้าหรือข้ามเพศแต่อย่างใด แต่ผมคิดเอาเองว่าสิ่งที่เรากินเข้าไป สิ่งที่พ่อแม่เรากินเข้าไปขณะที่ตั้งท้องเรา จนเราคลอดออกมา เราเสพกินในสิ่งที่เรากิน ล้วนมีผลทำให้เราเป็นในสิ่งที่เราเป็นในปัจจุบันขณะ(ขอละเว้นที่จะพูดถึง “กรรม” ในแง่พุทธปรัชญา)
“ผลของสิ่งที่เรากิน ..ทำให้เราเป็น” ถ้อยนี้ยังใช้ได้เสมอทุกยุคสมัย

๒.
หลายวันที่ผ่านมา ผมได้รับข้อความส่วนตัว(PM) ว่า...
“ หลังจากลูกชายเห็นมีดตอกแล้วท่าทางชอบมาก ผมเล่าให้ฟังว่าสมัยผมเด็กๆตัวเท่าลูกนี่นะ พ่อมีลูกพร้าเป็นของส่วนตัวด้วยโดยปู่เป็นคนสั่งช่างตีเหล็กทำให้ ใช้ทำโน่นนี่ทำกรงนกหัวจุก ทำหนังสติ๊ก และอีกหลายๆ อย่างเอาใว้ถือเข้าป่าได้ด้วย และพ่อก็ใช้มาจนเข้าเรียนหนังสือในกรุงเทพ
ลูกชายฟังแล้วเคลิ้ม หันมาบอกพ่อสั่งให้เล่มซิ
นี่แหละผมจึงต้องรบกวนคุณสายลมลอยอีกครั้ง สำหรับทำพร้าเล่มเล็กๆสำหรับลูกชายผมนะ เอาแบบพ่อใช้ได้ลูกชายอายุสิบขวบใช้ได้นะครับ พร้าขนาดซักครึ่งของผู้ใหญ่ก็ได้..รูปแบบตามสบายจินตนาการบรรเจิดแบบอารมณ์ศิลป์...ขอบคุณครับ”
ผมอ่านข้อความเหล่านี้แล้วยิ้มปลื้ม...
ไม่ใช่ด้วยเหตุและผลของการได้ลูกค้าและเงินเข้ากระเป๋าเพิ่ม หากแต่ความหมายที่ซ่อนอยู่ในข้อความเหล่านี้คือสายเลือดของความเป็นลูกผู้ชายที่ถ่ายทอดจากความเป็นพ่อสู่ลูก ซึ่งต่อให้สิ่งที่เสพกินหรือใช้งานในยุคนี้มีผลต่อความเป็นไปของชีวิตของคนๆ หนึ่งซึ่งอาจจะกลายพันธุ์หรือไม่ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบหลัก(สายเลือดและการทำให้เห็น-สอนให้เป็น)
ถ้อยเหล่านี้ทำให้ผม “คิดได้” ว่าระหว่างที่ผมเริ่มงานอีกสองชิ้นที่รับมาจากเพื่อนของพ่อเลี้ยงบงกช ( http://www.bansuanporpeang.com/node/3091) ผมจะแทรกทำงานชิ้นนี้ให้สองพ่อลูกด้วย ไม่ใช่เป็นการแซงคิว แต่เป็นความรื่นรมย์อย่างหนึ่งซึ่งเจ้าของลำดับ(คิว)คงสัมผัสได้ด้วยความงดงามของสายใยที่เชื่อมร้อยเข้าด้วยกันของสองพ่อลูกที่ผมเล่าให้ฟังสู่กัน

๓.
ใช่ครับ – การกินมีผลทำให้คนเราเป็นอย่างที่กิน ความซับซ้อนของเซลล์และกระบวนการของการปฏิสนธิอาจให้คนหนึ่งคนในเพศหนึ่งในแง่ของรูปร่างภายนอกกลับกลายเป็นอีกเพศหนึ่งด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นจริงและยอมรับได้
แต่อีกนัยหนึ่งผมกลับมองเห็นว่าแม้จิตใจของใครคนหนึ่งภายใต้เงื่อนไขของการแก้ไขไม่ได้ของจิตใจ..ความเป็นผู้ชายในแง่ของการใช้ชีวิตภายใต้เงื่อนไขที่เกิดในสถานการณ์นั้น หากถูกบ่มเพาะด้วยความเป็นลูกผู้ชายของพ่อ(สั่งสอน ทำตัวอย่างให้ดู พูดคุย ออกทริป ฯลฯ) แล้ว...
จะหญิงในชายหรือชายในหญิง(รูปลักษณ์)ก็สามารถมีวิถีของความเป็นแมนหรือลูกผู้ชายได้ อย่างน้อยก็เพื่อช่วยเหลือคนอื่นในวิถีที่เราเชี่ยว
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเครื่องมือที่ผมทำกับมือทีละชิ้นเหล่านี้จะสามารถช่วยเหลือให้ใครต่อใครใช้มันเพื่อช่วยเหลือตัวเอง และผู้คนในสังคมได้ไม่มากก็น้อย
ผมไม่มีรายละเอียดของชิ้นงานชิ้นนี้เพราะจัดเก็บลงพัสดุรอการส่งสู่เจ้าของโดยหลงลืมการบันทึก
โดยรวมคร่าวๆ คือ..ด้ามจากไม้เต่าร้าง เหล็กแหนบ ซองหนัง ตามจินตนาของผมในวันสองวันที่ผ่านมา
โปรดใช้มันให้พังคามือตามปรกติ ทั้งในและโดยวิถีของลูกผู้ชายพึงใช้ แล้วส่งซากมาให้ผม....
ผมเปลี่ยนให้ใหม่ฟรี!
นะพ่อดงดมและดงดมจูเนียร์

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐



- บล็อกของ sailomloy
- อ่าน 9141 ครั้ง

ความเห็น
แผน รณรงค์
15 กรกฎาคม, 2010 - 22:08
Permalink
พี่หลวง เฮ..แบบนี้ก็สวยอาคาด
พี่หลวง เฮ..แบบนี้ก็สวยอาคาด ...อยู่แค่ๆ อยากอีเดินไปหาถึงเรินเลยนิ นั่งแหลงกันสักครึ่งคืน เพรือะ.. พี่หลวงถ้าไม่รังเกียจ ฝากเท่อยูไว้ใน Message กะได้เผื่อว่าผ่านไป ชุมพร ได้แวะไปหา เยี่ยมเยีนกันสักหน ถิ...ยิ่งอ่าน ยิ่งเห็นผลงาน ยิ่งหลงไหล ..ทำให้คิดถึงและอยากอุดหนุน แหล่วหล่าว นิ ... เพิ่งกลับมาถึงบ้าน ที่ กทม. อยู่เท่ทำงาน ไม่ค่อยได้เข้า net แล้ว พักหลัง บ.เข้มงวดขึ้นเยอะ
ตามรอยพ่อคิด ด้วยวิถีชีวิต ที่เพียงพอ
sailomloy
17 กรกฎาคม, 2010 - 08:13
Permalink
แผน รณรงค์
ขอบคุณมากครับ คุณแผน ขอผมปรับปรุงช็อบทำมีดแป๊บๆ แล้วจะรับแขก ตอนนี้ที่ตีเหล็กกัลที่เผาถ่านที่เดียวกันเลย..ไม่เหมาะเท่าไหร่ แต่ยินดีต้อนรับนะ. ผ่านทางจากถ.เอเชีย แค่ 4 กม.เอง..
เดี๋ยวค่อยบอกที่อยู่และเบอร์โทร หลังไมค์นะ..ตอนนี้หญ็อบก่อน
ออกปากรุนท็อกที !!!
หน้า