........ที่มา ๒๐ ไม่ได้ทำกับโม่นิ .......

ผมเคยเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังอยู่หลายหนหลายครั้ง จนจำไม่ได้ว่าเคยเล่าเรื่องนี้ที่นี่ให้พวกเราได้อ่านกันหรือไม่อย่างไร

ซ้ำก็ไม่เป็นไรเนาะ...เพราะโดยส่วนใหญ่ ชีวิตเราเองก็ไม่พ้นความรู้สึกที่ว่าเรื่องนี้เคยไอ้ผ่านตา เคยอ่าน เคยฟัง กระทั่งเคยเกิดกับเราเองอยู่บ่อยครั้ง(เดอจาวู)

ครั้งหนึ่ง ผมตามนักวิจัยลุ่มน้ำปากพนังไปเพื่อบันทึกภาพและวิดีโอในเส้นทางที่พวกเขาต้องสำรวจและวิจัยผลกระทบเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมในโครงการลุ่มน้ำปากพนัง ไม่ว่าจะเป็นด้านอาชีพ การดำรงชีวิต สภาพแวดล้อมรอบตัวชาวบ้านและนิเวศชายฝั่ง

หนนั้นเราไปสำรวจเรื่องของการทำอาชีพน้ำตาลจากต้นจากเพื่อนำผลผลิตที่ได้ไปเพื่อการอย่างอื่น(น้ำส้ม ต้มเหล้า ทำขนม ฯลฯ)

ระหว่างเสน้ทางเราผ่านจุดที่น่าสนใจจุดหนึ่งที่เมื่อมองเข้าไปหลังกระต๊อบกลังเล็กๆ จะเป็นป่าโกงกางสูงสวย ใบเขียวงดงามกำลังโยกเยกตามสายลมยามบ่าย เราทั้งหมดลงไปที่กระต๊อบมุงและกั้นด้วยใบจากเรียบง่าย ด้านหน้าของกระต๊อบเต็มไปด้วยไม้ขนุนถูกตัดเป็นท่อนๆ ยาวเกือบวา

ในกระต๊อบมีชายชราร่างผอมแกร็นกำลังง่วนอยู่กับการงานตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ

เราหวัดดีทักทาย นักวิจัยปากไวไถ่ถามเพื่อเก็บข้อมูลเบื้องต้น

“ข้างหลังบ้านเคยเป็นนากุ้งใช่ไหมลุง?”

“หมันแหละ” ชายชราตอบ

“ลุงปลูกต้นโกงกางไว้เหรอ สวยดีจัง” นักวิจัยถามต่อ “ เลี้ยงอะไรไว้ในนั้นบ้างไหมลุง ปูดำ ปลา ?”

“ไม่พักเลี้ยง มันมาเอง” ลุงว่า

“อื้อ..ลุงเก่งจัง”

“อ้าวแล้วนี่ลุงทำกลองด้วยเหรอ” นักวิจัยชี้มายังงานตรงหน้าลุง ซึ่งเต็มไปด้วยท่อนไม้ขนุน เจาะกลวง เกลาโกนเอาไว้บ้าง ถูกขัดจนเรียบสวยแล้วบ้าง

“หมัน...อยู่ว่างๆ ”  ลุงก้มหน้าตอบ

“ลุงใช้เครื่องมืออะไรเจาะไม้นี่ละลุง?” นักวิจัยยังถามต่อ...

“นี่แหละ..สิ่วพวกนี้แหละ” ลุงชี้ให้ดูแท่งเหล็กอันเล็กๆ สี่ห้าอันคละขนาด ถูกต่อด้ามจนยาวเกินสิ่วธรรมดา ข้างๆ มีมีดพร้าวเก่าๆ ขวานคมกริบ และค้อนไม้ทำเองอีกสองสามท่อนต่างขนาดกัน

“เนี่ยะนะ...ลุงเก่งจัง...เครื่องมือแค่นี้เอง ทำได้ไงล่ะ?” กรี๊ดกร๊าดถามด้วยความทึ่ง

ลุงขยับมวนยาใบจากเคี้ยวหยับหยับ จุดไฟเช็ค สูดควันวาบเข้าปอดพลันยกขาข้างหนึ่งขึ้นชันเข่า จับผ้าขะม้าสะบัดลงบนแผ่นหลังไล่ยุง

ตอบเบาๆ ก่อนกวาดสายตาคมกริบมายังนักวิจัยเจ้าของคำถาม

“...กูไม่ได้ทำกับโม่นิ”

“ !...!..??!! ”

              …………………………………………………………………………………….

ผมเคยเอาภาพมีดแบบนี้ให้เพื่อนคนหนึ่งในสังคมออนไลน์ค่ายหนึ่งได้ยลโฉม มีดเล่มนี้เป็นมีดค้างสต็อกซึ่งผมใช้งานมาหลายครั้งในการทำมีดเล่มอื่นๆ หลายวันที่ผ่านมาลองปรับปรุงหน้าตาและตกแต่งใหม่เพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินเลี้ยงชีพ  

เพื่อนผมคนนี้เคยร่วมทาง ร่วมทุกข์ ร่วมสุข ร่วมเมาหัวหกก้นขวิดกันมาหลายครั้งในช่วงชีวิตวัยหนุ่ม ก่กนที่จะแยกย้ายตามงานและครอบครัวไปตามวิถี

เขารู้ว่าผมเป็นคนทำนาและเผาถ่าน แต่ไม่รู้ว่าผมแอบตีมีดและเครื่องมือเครื่องใช้จากเหล็กด้วยงานร้อนๆ มาก่อน

วันนั้นเขาเห็นมีดหางบิดสไตล์แบบนี้ เอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้

“เฮ้ย ตีเกลียวยังไงวะ เซาะร่องเหรอ? ”

ผมจะตอบเหมือนลุงคนนั้นแต่ด้วยเกรงว่าเพื่อนจะสกายคิกผมด้วยสองเท้าซึ่งใหญ่ผิดมนุษย์มนาแล้วตามด้วยบทสรรเสริญอีกหลายจบ

จึงเอ่ยแค่เสียงในใจว่า

‘ก็...กูไม่ได้ทำกับโม่นิ ’

และมีดเล่มนี้....ของเพื่อนผมคนนั้น

                  ............................................................

ปล. หมัน   =   แม่น,ใช่,ถูกต้อง

      โม่    =   เครื่องมือบดเมล็ดข้าวหรือมันให้เป็นผงแป้ง ,โง่เง่าเต่าตุ่น
   
     ไม่พัก  =  ไม่ต้อง