出考题的学生 : นักเรียนที่หลอกครู

เป็นบทความที่ได้รับจาก fw.mail..อ่านแล้วให้ความรู้สึกของจิตวิญญาณ..เลยขอเผยแพร่ต่อ..

“นักเรียนผมได้ออกโจทย์มาข้อหนึ่ง   และก็เป็นที่ประจักษ์แล้วว่า    ผมเป็นผู้เดียวที่สอบผ่าน”  

 พรุ่งนี้ผมก็จะปลดเกษียณแล้ว    หลังจากทำหน้าที่เป็นครูสอนนักเรียนมัธยมมา 35 ปีเต็มๆ    ผมสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า    ในชาตินี้ได้ดำเนินชีวิตมาอย่างสมบูรณ์แบบ   และมีความหมายอย่างยิ่ง

          กระทั่งปัจจุบันผมก็ยังคงจำได้อย่างแม่นยำ    ถึงปีที่ผมเริ่มเป็นครูสอนชั้นมัธยม    เมื่อผมเรียนจบ    ก็ได้เข้าสู่โรงเรียนมัธยมชั้นนำสอนคณิตศาสตร์    นักเรียนที่นี่ได้รับการคัดสรรเลือกเฟ้นมาแล้ว   น้อยมากที่จะมีผลการเรียนไม่ดี    เมื่อสอนก็ย่อมมีการตอบรับที่ดีด้วยความราบรื่น    ง่ายดายและสบายจริงๆ    จะออกโจทย์ให้ยากอย่างไร    พวกเขาก็ไม่มีทางสอบตก    แต่แล้ว! อย่างฉับพลัน   ผมสังเกตพบว่ามีนักเรียนคนหนึ่ง    เวลาเข้าเรียนดูเหมือนจะมีจิตใจเหม่อลอย    มักจะนิ่งมองดูเพดาน   ผลสอบกลางเทอม    วิชาคณิตศาสตร์สอบได้แค่ 15 คะแนน    ประหลาดมากทั้งชั้นมีผู้สอบตกคนเดียว   และคะแนนก็แย่เอามากๆ

          วันหนึ่ง หลังจากเลิกเรียน    ผมขอให้เขามาสนทนากัน     ไอ้เด็กนี่ถามอะไรก็บอกแต่ไม่รู้    ผลการเรียนที่ตกต่ำอย่างหล่นฮวบ    กล่าวอ้างบอกเหตุผลไม่ได้   เพียงยืนยันว่าเวลาเรียน  ฟังไม่เข้าใจว่าผมพูดอะไร?    ผมเองกลับคิดว่าเขาไม่ตั้งใจเรียน   ดังนั้นผมจึงบอกว่าผมจะต้องพบกับผู้ปกครองของเขา    เกิดความวิตกขึ้นในบัดดล    เขาบอกว่าคุณพ่อเขาเสียเมื่อเขาอายุ 5 ขวบ   แม่แต่งงานใหม่ไปอเมริกาไม่ได้พาเขาไปด้วย    เขาอยู่กับย่าตามลำพัง   ฐานะทางเศรษฐกิจดีมาก    แต่ย่าอายุมากแล้ว   พูดจีนกลางได้น้อยมาก    และไม่รู้หนังสือ    ถ้ารู้ว่าผลการเรียนของเขาไม่ดี    ย่อมจะต้องเสียใจมาก

          เขาถูกผมกดดันมาก    และอยู่ๆก็ถามว่า  “ คุณครูครับ ครูคิดว่าผมหลอกครูหรือ?   คิดหรือครับว่าผมทำข้อสอบได้    แต่แกล้งเป็นทำไม่ได้? ”    เป็นคำถามที่รู้สึกเซ่อไปเลยไม่รู้จะตอบอย่างไร    นอกจากให้กำลังใจและให้เขาตั้งใจเรียน    ยังอาสาสอนพิเศษคณิตศาสตร์    และก็เริ่มเลยในคืนวันนั้น   เริ่มแรกนักเรียนคนนี้ไม่ค่อยจะ     ยอมรับผมเป็นครูอาสาสอนพิเศษ    แต่ด้วยผมยืนยันต้องเป็นเช่นนี้    เขาก็เลยต้องจำยอม    ทุกค่ำทำการบ้านภายใต้การดูแลของผม

          ผมพบว่าจริงๆแล้วเขาไม่โง่   เพียงแต่ว่ามีปฏิกิริยาต่อคณิตศาสตร์ช้าไปหน่อย    หลังจากสอนพิเศษสัปดาห์ละสองครั้ง    ในที่สุดเขาก็เรียนตามทัน    ผลสอบก็ดีขึ้นตลอด    หลังจากสองเดือนผ่านไป    ผมก็ไม่จำต้องเอาใจใส่อีกเลย    ผมเลิกห่วงเขาได้    และจากนั้นนักเรียนคนนี้ก็สนิทสนมกับผมมาก    ในขณะนั้นครอบครัวผมยังไม่มีลูก    หลังจากภรรยาผมทราบว่าเด็กคนนี้ไม่มีพ่อแม่   ก็เชิญชวนเขามาทานข้าว    เขามีเรื่องอะไร    ก็จะมาปรึกษาหาลือ     แม้แต่เรื่องของชีวิตประจำวัน

          ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขานับว่าราบรื่น    ก่อนเดินทางไป “สันเขาแห่งความสำเร็จ” (ฝึกวิชาทหารก่อนเรียนมหาวิทยาลัย) ยังมากราบลาเรา    แต่ทว่า3วันต่อมา    ผมได้รับจดหมายจากเขา   เนื้อความในจดหมายทำให้ผมต้องตลึงงัน

          จดหมายฉบับนี้   ทำให้ผมสะท้านไปทั่วร่าง    พวกเราที่เป็นครูได้แต่ตรวจสอบนักเรียนตั้งแต่เช้าจดเย็น     ไม่เคยคิดเลยว่า    นักเรียนก็กำลังตรวจสอบพวกเรา    นักเรียนของผมคนนั้น    ออกโจทย์ให้ครูสอบ     ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า    ข้อสอบนี้มีผมคนเดียวเท่านั้นที่สอบผ่าน

ตั้งแต่นั้นมา   ผมก็เอาใจใส่นักเรียนมากขึ้นเป็นพิเศษ   ไม่ว่าสติปัญญาของพวกเขาจะเป็นอย่างไร   ผมไม่ยอมที่จะละเลย    ใช้ทุกวิถีทางช่วยเหลือพวกเขา    ให้พวกเขาได้เรียนรู้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้    หลายปีมานี้    ไม่รู้ว่าสอนนักเรียนที่การเรียนไม่ดีไปเท่าไร     มีหลายคนที่อยู่ในประเภท “อัจฉริยะในบั้นปลาย”    ได้เป็นดุษฎีบัณฑิต    และทั้งหมดไม่ว่าจะมีผลการเรียนเช่นไร    ล้วนประกอบสัมมาชีพในสังคม    ไม่มีแม้คนเดียวที่เกิดปัญหา

ผมพบว่านักเรียนรุ่นหลังๆ   ซาบซึ้งใจต่อผมมาก   และผลสำเร็จใดๆของพวกเขา   ก็ย่อมทำให้ผมรู้สึกภาคภูมิใจ

วันพรุ่งนี้    จะมีนักเรียนที่ผมเคยสอนจำนวนมาก    มาร่วมงานเลี้ยงน้ำชา     เนื่องในโอกาสเกษียณอายุราชการของผม    เชื่อว่าส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนรุ่นหลังๆ    นักเรียนผู้ออกข้อสอบ คนนั้น    ย่อมต้องมาแน่     ธุระกิจของเขาประสพความสำเร็จมาก    และเราก็ติดต่อกันอย่างใกล้ชิดตลอดมา

ผมอยากบอกเขาว่า  ผมนั่นแหละที่จะต้องขอบใจเขา  เพราะเขาเป็นผู้เปลี่ยน แปลงชีวิตผม   เขาเป็นผู้มีอิทธิพลบันดาล   ให้ชีวิตผมเปลี่ยนแปลงมากที่สุด