ความงดงามที่สัมผัสได้ ^ ^
...สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ไปช่วยงานบุญเพื่อนสนิทที่จันทบุรี งานนี้ไม่ไปไม่ได้และแล้วก็ไม่เสียความตั้งใจที่ได้ไปงานบุญนี้ เพื่อนเป็นกตัญญูกับพ่อแม่ เก็บหอม รอบริบและยอมเป็นหนี้ก้อนโตเพื่อสร้างบ้านให้ผู้มีพระคุณ เฝ้าดูแลและติดตามการก่อสร้างจนเป็นบ้านหลังกำลังพอดีของพ่อและแม่ สวนหลังเก่าก็เก็บไว้เป็นอนุสรณ์
งานบุญขึ้นบ้านใหม่เค้าเชื่อกันว่า ต้องถวายอาหารที่หลากหลาย เพื่อจะได้มีกินมีใช้ไม่หมดสิ้น งานบุญมีวันเสาร์แต่การทำกับข้าวเตรียมการตั้งแต่วันพฤหัส... สิ่งทีสัมผัสได้และอิ่มใจจนบัดนี้ คือ ความสามัคคี มีน้ำใจ และช่วยเหลือกันอย่างแข็งขัน ของญาติพี่น้อง ชาวบ้าน ที่สำคัญ งานนี้ไม่มีแอลกอฮอลล์ และไม่มีการร้องขอให้เจ้าภาพจัดให้ เราซะอีกที่ขอให้เพื่อนเปิดไวน์ขวดเล็ก ๆ มาทานแก้ขัดยอก เพราะล้างจานเยอะไปหน่อย ก้อยกับพ่อบ้านไปงานบุญมาหลายงาน งานไหนก็งานนั้นต้องมีการดื่ม ทั้งแขกหรือคนช่วยงาน จนเป็นธรรมเนียมของการจัดงานไปแล้ว
มาดูหน้าตาแม่ครัวในอิริยาบถที่น่ารักกันนะคะ
สองศรีพี่น้องที่ช่วยกันอย่างขมักเขม้น ส่วนคุณยายเสื้อเหลือมุขเยอะมาก ๆ ถ่ายรูปไปหัวเราะไป มุขอะไรเล่าผ่านบล็อคไม่ได้คะ เด่วผู้ใหญ่โสต้องมาตามลบข้อความ
คุณยายท่านนี้อายุเลยเลข 7 ไปแล้ว เป็น "ครู" ของเจ้าภาพ มาช่วยงานตั้งแต่เช้าวันศุกร์จนเสร็จงานวันเสาร์ คนถิ่นนี้ทำอาหารด้วยความพิธีพิถัน สะอาด ล้าง และเตรียมทุกขั้นตอน กระชายที่จะทำน้ำยาขนมจีน ก็ต้องขูดเปลือกนอกออกจนหมด แล้วล้างอีกสองสามน้ำ
คุณพ่อของเพื่อนที่มีหน้าทีนิด ๆ หน่อย คุณป้าใจดีที่ให้ที่พักพิงด้วยกำลังคั่วเครื่องพริกแกง ก่อนส่งต่อให้ทีมตำ ตำเสร็จไปปั่นต่อ ให้รู้ไปว่าพริกแกงบ้านนี้ต้องละเอียดจริง ๆ
อุปสรรคก็มีให้แก้ไข เครื่องปั่นที่แม่เพื่อนใช้ประจำดันรั่ว ทำไปก็ติดขัด เพื่อนบ้านก็ให้ยืมหลายอัน อันที่เข้าท่าและใช้ได้กลายเป็นของที่เก่าที่สุด เครื่องปั่นที่มีแค่ 2 ปุ่ม ฝาก็ไม่มีต้องหาจานมาปิดเอา แต่ประสิทธิภาพเหนือกว่าเครื่องปั่นรุ่นใหม่ ต้องยกมือให้เค้าจริง ๆ
หากเป็นยายอี๊ดก็เรียก วงน้ำชาตอนเช้า อันนี้ขอเรียกว่า วงเตรียมกับข้าวตอนบ่าย ๆ ละกัน
ทำงานแบบทุ่มเทมาก เสื้อแสงแขนหลุดก็ไม่ละมือยกแขนเสื้อขึ้น หากเป็นสาว ๆ คงได้เสียว อิอิ แต่ว่ารุ่นนี้ดูแล้วน่ารักดี
เสร็จสิ้นการปรุงนับแล้วกับข้าวเยอะมาก ๆ จนสำรับไม่พอใส่....ภาพนี้แค่ของคาว ยังมีของหวานอีก
หน้าตาของหวานที่เตรียมถวาย มีขนมทอง ๆ ทั้งหลาย ลอดช่องน้ำกะทิ กล้วยทอดเจ้าดังของจันทบุรี และขนมเปี้ยะขึ้นชื่อจากนครปฐม... ^ ^
- บล็อกของ satjang
- อ่าน 8915 ครั้ง

ความเห็น
แก้ว กุ๊ก กิ๊ก
13 มกราคม, 2011 - 20:45
Permalink
ดีใจ รอดดัว
ก้อยชอบถ่ายรูปคนแก่ใช่ไหม เอ้อ พี่คงรอดไปหวุดหวิดพอดี จะหลบให้ทันนะ
Slowlife
13 มกราคม, 2011 - 21:25
Permalink
สมัยนี้หาดูยากแล้วนะคะ
สมัยนี้หาดูยากแล้วนะคะ ผู้เฒ่าผู้แก่ที่เป็นแม่ครัวแต่ก่อนมีงานที่วัด งานกฐิน งานบวชก็จะเห็นภาพแบบนี้ คราวสงกรานต์ก็งกๆ เงิ่นๆ มาให้ลูกหลานรดน้ำขอพร นั่งกันแถวยาว เวลาผ่านไป แถวก็ค่อยๆ สั้นลง สั้นลง อยู่ใน กทม.นานๆ มักจะไม่ค่อยพบเห็นคนแก่ค่ะ มีครั้งหนึ่งได้ไปเที่ยวแล้วนั่งรถประจำทางไปเรื่อยๆ รถสองแถวตามชนบทน่ะค่ะ ก็มีคนแก่หลายๆ คนขึ้นมา คนแก่ต่างจังหวัดใส่เสื้อคอกระเช้าสวมเสื้อเชิ๊ตไม่ติดกระดุม ใส่ต่างหูทองแบบโบราณๆ เคี้ยวหมากยับๆ Slowlife มองเพลินๆ ตกใจกับความคิดตัวเองเหมือนกันว่า เราไม่เคยเห็นคนแก่ๆ มานานเท่าไหร่แล้ว ในภาพคุณยายอารมณ์ดีนะคะ น่ารักดีค่ะ
บ้านสวนพชร:เมื่อมนุษย์เงินเดือนอยากทำสวน
คนยอง
13 มกราคม, 2011 - 22:03
Permalink
ภาพเก่าๆ
เป็นภาพบรรยากาศที่ไม่ได้เห็นมานานแล้ว
เดียวนี้มีแต่จ้างแม่ครัวมาทำ เพื่อความสะดวก
ถึงแก่ ก็แก่ประสบการณ์
ลุงพูน
13 มกราคม, 2011 - 22:09
Permalink
คุณsatjang
แม่ครัวรุ่นนี้ ใครไม่ได้เก็บความรู้เอาไว้ เสียดายนะครับ
satjang
14 มกราคม, 2011 - 08:42
Permalink
ลุงพูน
น่าเสียดายความรู้ และฝึมือ วัยกลาง ๆ ประมาณ 40 ยังมี แต่ต่ำกว่านั้นไม่มีเลยคะ สวนใหญ่เป็นลูกมือล้างจานอย่างก้อยกะเพื่อน
...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...
paloo
13 มกราคม, 2011 - 22:09
Permalink
ขว้างไป เพราะไม่รู้ค่า
ภาพอารยธรรมที่สวยงาม เหล่านี้ ย้อนอดีตไปไม่เกิน กี่งศตวรรษ ยังสมบูรณ์ อยู่นะหลานก้อย
สังคมเพิ่งขว้างก้อนทองทิ้งไป เพราะเข้าใจว่าเป็นหิน แล้วเก็บหินมากกไว้ เพราะเข้าใจว่าเป็นทอง
รู้จักทองเมื่อไร Civilization ที่แท้จริง ก็จะหวนกลับมาเอง
satjang
14 มกราคม, 2011 - 08:40
Permalink
เห็นด้วยจริง ๆ คะ
ก้อยกับเพื่อนเหมือนเห็นทองอย่างที่ว่า มันเป็นคุณค่าความดีที่เคยสัมผัสตอนเราเด็ก ๆ แต่ตอนนี้มีน้อยเต็มที ชุมชนนี้เค้าเข้มแข็งกันมาก ๆ เลยคะ น่ารัก มีน้ำใจ ยังมีเรื่องเล่าอีกนะคะ ^ ^
ปล.ฝากบอกแม่อี๊ดว่าคิดถึง ว่าจะโทรหาแม่อี๊ดอยู่เหมือนกันคะ ^ ^
...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...
ดาวเรือง
14 มกราคม, 2011 - 07:43
Permalink
แม่ครัวแยะขนาดนี้อายุรวมกันเป็นพันแน่
:confused: เห็นอาหารที่คุณยายทั้งหลายทำแล้วก็อยากมีโอกาสชิมบ้างจังเลย หน้าตาน่ากินม๊ากส์ ภาพได้บรรยากาศด้วยค่ะคุณก้อย อยากไปงานบุญแบบนี้มั่งจัง ดิฉันก็เพิ่งกลับจากเที่ยวจันท์กะระยองมาน่ะค่ะ ไปนอนที่นั่น ๗ วันแน่ะค่ะไม่มีโอกาศได้ไปเห็นแบบนี้มั่ง....เสียดายๆ
Tui
14 มกราคม, 2011 - 10:30
Permalink
Love all the food Sis, wish I
Love all the food Sis, wish I can eat them here.
ธารน้ำใส
14 มกราคม, 2011 - 10:39
Permalink
แถวบ้านหญิงยังเห็นภาพแบบนี้ได
แถวบ้านหญิงยังเห็นภาพแบบนี้ได้บ้าง แต่แม่ครัวรุ่นนี้หายากมาค่ะ
e-mail. puangpech_@hotmail.com
หน้า