ปก
ดึกแล้วใยนอนไม่หลับ
ข่มตาสับส่ายอยู่บนที่นอนอันน่าจะเอมอุ่น
แท่งความคิดผุดผาดแข่งกันเกิด
ซ่านฟุ้งลอยคว้างยากนับจับวาง
เสียงหริ่งหรีดตัวเดิมคงแผดเสียง
สำเนียงเดิมเคยคุ้นชินหู
ธรรมชาติสร้างรื่นรมย์หรือรำคาญ
แล้วแต่สภาวะชั่งใจใคร่ดู
ก้าวยก แห่งย่างแรก บนเนินบ่อ
กับอีกเท้า ที่คงจม ปลักโคลน
จะเหนื่อยอีกครั้ง เพื่อยกทั้งสองก้าวไปข้างหน้า
หรือว่าจะยกอีกเท้ากลับไปที่เดิม
ถามไป...ใจ..ใจโปรดตอบมา...
ดึกแล้วใยนอนไม่หลับ
แหงนหน้า พาตา ออกมานับดวงดาว
เงี่ยหูฟังแรงใจคำตอบ ผ่านเสียงกระซิบจากฟากฟ้าสู่ใจ
น่านะ..ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ
หริ่งหรีดตัวเดิมคงแผดเสียง
ฉลองชัยชนะเหนือสภาวะอินทรีย์ต้นอ่อน
ย้ำนี้มื้อนี้ เป็นไรเป็นกัน
แม้นเจนถึงเวลา ทักทายสายตารอยยิ้มแห่งตะวัน
ฉันก็จะไม่มีวัน ให้เธอ....โดนรังแก...
ฉันก็จะไม่มีวัน ให้เธอ....โดนรังแก...
- บล็อกของ มานี มานะ วีระ ชูใจ
- อ่าน 5043 ครั้ง
ความเห็น
จันทร์เจ้า
16 ธันวาคม, 2010 - 09:39
Permalink
พุทธโธ
ชอบคำนี้จัง.........ฉันก็จะไม่มีวัน ให้เธอ....โดนรังแก...
:admire2:
พอเพียง และ เพียงพอ บ้านไร่จันทร์เจ้า
มานี มานะ วีระ ชูใจ
16 ธันวาคม, 2010 - 10:22
Permalink
คือ...ตัวแทนของความตั้งใจ มุ่งมั่น
:super: อย่างไรก็ต้องก้าวต่อครับ
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
ดงดม
16 ธันวาคม, 2010 - 09:57
Permalink
โอ้....กวี
บ้านสวนนี้มีกวีนักคิดนักเขียน หลบอยู่ตามซอกหลืบของต้นไม้และแปลงผักผัก....เพียบ ......
มานี มานะ วีระ ชูใจ
16 ธันวาคม, 2010 - 10:24
Permalink
เป็นบางอารมย์ครับ
ทุกคนมีผมเชื่อ...เพียงแต่จะแสดงออกมาอย่างไร..
คิดว่าเป็นเรื่องบอกกล่าวเล่าความดีกว่านะครับ
กโว กวี อะไร...กัน
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
Tui
16 ธันวาคม, 2010 - 10:20
Permalink
ตามมาอ่านด้วย คนครับ ผมไม่ได้
ตามมาอ่านด้วย คนครับ ผมไม่ได้ เข้าใจกระ จ่าง เข้าใจ ลางๆ ก็ ยังดีครับ
มานี มานะ วีระ ชูใจ
16 ธันวาคม, 2010 - 10:31
Permalink
เป็นเรื่องของผมกับจิ้งหรีดครับพี่ตุ้ย
:beaten: ลานความคิดผมก็กำลังต่อสู้กับความตั้งใจเดิมที่จะยึดโยงกับอินทรีย์ชีวภาพต่อ...
หรือว่าพอเพียงแค่นี้..ไม่ต้องทนหลับทนนอน มาแอบส่องจิ้งหรีดที่มาทำร้ายต้นผักผม...
ซึ่งคืนวานก้กัดไปแล้วหลายต้น...
เมื่อตั้งใจแล้วว่าจะทิ้ง...ไม่เอาแล้ว ก็พยายามข่มตาหลับ แต่จิตใต้สำนึกมันบอกว่ามันไม่ยอมแพ้..
พี่ได้ยินเสียงจิ้งหรีดมัยไชโยโห่ร้องเยาะเย้ยพี่ไหม...เลยทะเลาะกันใหญ่ในหัวสมอง
สุดท้ายก็จำนน...ยอมลุกขึ้นมานั่งถางตา..เดินไปแปลงผัก..เพื่อปกป้องพวกเธอจากน้องๆจิ้งหรีด...
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
ป้าเล็ก..อุบล
16 ธันวาคม, 2010 - 10:24
Permalink
ตามมาอ่าน
หลับตาก็ได้ถ้าอยากนอน
084-167-4671
anongrat2508@hotmail.com
มานี มานะ วีระ ชูใจ
16 ธันวาคม, 2010 - 10:37
Permalink
ไม่ยอมแพ้..มานะ อุบล
:dying: รอให้เธอโตกว่านี้อีกนิด...ก็จะได้นอนสบายแล้ว..ครับ
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
tantawan-ตะวัน
16 ธันวาคม, 2010 - 10:25
Permalink
พี่พุดซา
อ่านเพลินดีก๊าบ บอกแล้วห้ามกินกระทิงแดงเกินสองขวด
มานี มานะ วีระ ชูใจ
16 ธันวาคม, 2010 - 10:47
Permalink
ตาวัน
:punch: ตั้งแต่เดินทางไปซบ(ลมหนาว)กะไออุ่นคุ้นกอดมาเนี้ย..
.เงียบ สงบ จนได้ยินเสียงกระซิบเป่าน้าาาาา
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
หน้า