จาก ... สองสลึง ... จะไปให้ถึง … บาท

หมวดหมู่ของบล็อก: 

                          “มีสลึงพึงบรรจบให้ครบบาท

                    อย่าให้ขาดสิ่งของต้องประสงค์

    บทร้อยแก้วข้างบน เริ่มต้นจากสลึงเดียว .... แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว ขอเริ่มต้นจาก “สองสลึง” ... ฮิ!

    ... องค์ประกอบแห่ง “ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สองสลึง” ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ บุคลากรทุก ๆ ท่าน ตลอดถึงกิจวัตรประจำวัน นับได้ว่า เป็นบิดา มารดา อุปถัมภ์ ที่ให้การอบรม บ่มปัญญา สร้างสัมมาสังกัปโป ให้บังเกิดแก่ข้าพเจ้า

            แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น .... ก็มิอาจลืมได้ว่า

    ...อานิสงส์ ... ที่บังเกิดแก่ข้าพเจ้าครั้งนี้ มีปฏิสนธิจากกุศลจิตของหลาน “พุทธบุตร” และ “ผู้ใหญ่โส” เป็นเบื้องต้น

            จึง “ต้อง ...” นำมาขอบคุณไว้เป็นบทนำ ของบล็อกนี้

            ข้าพเจ้า เคยสงสัย “กสิกรรมวรรณะ” ของตัวเอง ซึ่ง ... ข้อสงสัย และภาพฝัน ของข้าพเจ้า ก็ถูกจารึกไว้ใน

"สวนครัว ..สวนค้าttp://www.bansuanporpeang.com/node/7369 

อันเป็นบล็อกที่ข้าพเจ้าเอง  คลิ๊ก กลับไป Revise อยู่บ่อยครั้ง เมื่อมีโอกาส

            ผลพวงจาก การเข้ารับการอบรมที่ "ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สองสลึง" ครั้งนี้ ช่วย Confirm วรรณะของข้าพเจ้าได้ดีที่สุด และยิ่งกว่าประเด็นใด ๆ คือ ....

            ทำให้ข้าพเจ้า มองเห็นจุดเริ่มต้นที่จะเข้าสู่วรรณะ .... การดำรงตนอยู่ในวรรณะ .... และเกิดดวงตาเห็นวิถี ที่จะก้าวอย่างเชื่อมั่น ไปสู่จุดหมายปลายทางแห่งวรรณะ โดยปราศจากทุกข์

            เพียงแค่นี้ ก็ "เพียงพอ" ที่จะตอบข้องกังขา และ "พอเพียง" ที่จะนำไปสู่การปฏิบัติ แล้ว สำหรับข้าพเจ้า

            สำหรับการ Upgrade วรรณะ เป็นเรื่องอนาคต ที่ต้องอาศัยเหตุเป็นปัจจัย ... ดังนั้น ... ยังไม่คิด

            จึง ... ขอบคุณ ผู้ใหญ่โส ขอบคุณหลานพุทธบุตร และ ที่ต้องขอบคุณอย่างยิ่ง คือ...  องค์ประกอบทั้งหมด ทั้งหลาย ทั้งปวง ที่เป็น “ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สองสลึง”

         สุดท้าย ... ของท้ายสุด ...

              ขอขอบคุณ ในไมตรีทั้งหลายทั้งปวง ของนิสิตร่วมรุ่น ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ สองสลึง ทุกท่าน นะ ... คราาาา ...บ !

ความเห็น

เหรียญสลึง กับสองสลึง แทบไม่มีความหมายค่ะ สองเหรียญนี้ถ้านำไปซื้อของถูกมองหน้า(ไม่รู้ว่าคนขายคิดอย่างไร). เลยให้หลานเอาไปฝากธนาคารออมสินซะเลย จนท.นั่งนับไปยิ้มไป เลยค่ะลุงพะโล้

   "ขาด" ... แม้เพียง ... "หนึ่งสตางค์"

      ก็ .... "ไม่ครบบาท" นะครับ หลาน

        ลุงรู้ตัวเองว่า ยัง "ไม่ครบ" ... จึงต้องพยายาม หาที่ "ขาด" มาเติมให้ "เต็ม" จะได้ "ครบ"

“กสิกรรมวรรณะ” เท่ห์จริงๆ ลุงพาโล :cheer3: :cheer3: :cheer3:

“Stupidity is an attempt to iron out all differences, and not to use them or value them creatively.”
― Bill Mollison

   อยากทราบ "กสิกรรมวรรณะ" ตามความคิดบ้องตื้นของลุง

       ก็ คลิ๊ก เข้าไปดูเถอะครับ ลิงค์ ไว้ให้แล้ว

จากสลึงพึงบรรจบให้ครบบาท เดี๋ยวนี้จะไม่ค่อยเห็นแล้วครับ ตอนนี้กระโดดกันไป 10-20แล้วครับ  :bye:


 

   เดิน ... ทีละก้าว

     กินข้าว ... ทีละคำ

เดิน.....ทีละก้าว

 

กินข้าว...........ทีละคำ

 

ทำที.............ละอย่า่ง

 

ผมช่วยเสริมนะครับ  คุณลุง

เมื่อมีสิ่งนี้ๆ เป็นปัจจัย สิ่งนี้ๆ จึงเกิดขึ้น

   ทีนี้เชื่อยัง ... ว่า

     ลุงแก่แล้ว

       ขอบคุณมาก ๆ ครับ ที่ช่วยรักษาความสมบูรณ์ไว้ ... ไม่งั้นของเขาเสียหมด

         ชาวบ้านสวนฯ ต้องอย่างนี้ ช่วยติ ช่วยติงไว้บ้าง

  อย่าเยินยอ ... เดี๋ยวลุงจะเสียคน

ขาดก็ไม่ครบ  เกินไปก็ไม่ดี  เค้าเรียก    พวกชาล้นแก้ว    ค่ะลุงพาโล   :uhuhuh:

   ถูกต้องนะคราาาา .....บ.....!

     ลุงกลัวจะพร่องแก้ว ... ก็ต้องคอยเติมไว้เรื่อย ๆ ไงครับ

       เติมไป ก็ดื่มไป ...

 เติมแล้วไม่ดื่ม ... ก็สูญเปล่า น่าเสียดาย นะครับ

หน้า