ความสุข 5 ขั้น
ความสุข ความสุข ความสุข
พวกเรามีความสุขกันแล้วหรือยัง แล้วสุขขั้นไหน
ความสุขต้องมีขั้นด้วยหรือ สุขสุด ๆ สุขมั๊ก ๆ โลกสีชมพู แค่นี้พอยัง
วันนี้ผมมีความสุขในอีกมิติวัดหนึ่งมาแบ่งปันกับเพื่อนทุกท่าน
.....................
วันก่อนโทรหาที่บ้าน ได้ยินเสียงชุลมุนส่งมาตามสาย สักพักก็มีเสียงรายงานสดสถานะการณ์เข้ามา....
เหตุเกิดที่บ้านอาม่า..
สถานะการณ์ คุณแม่อายุ...(เป็นเพียงตัวเลข) (แม่เปรี้ยว) ป่วย คุณลูกหิว อาม่าขายของเหนื่อย...
วิกฤติ ความไม่ลงตัวของความต้องการแต่ละคน......
สักพักสายเปลี่ยนไปสัมภาษณ์คุณลูกคนโต "น้องปิ่น"...
คุณลูก 6 ขวบ ผู้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์คือหิว ชิงผ้าห่มกับน้องคนเล็ก 3 ขวบ "น้องปริม" จนเป็นเหตุให้ไปชนโยเกิร์ติหก เป็นเหตุให้คุณแม่ที่ป่วยปรี๊ดแตก.... ลูกบอกว่า..."เบื่อ"
จึงถามเขาว่า "หนูรู้ไหม เบื่อคืออะไร?"
คุณลูกตอบว่า "เบื่อแม่" (ลูกไม่เข้าใจคำถาม
)
ถามต่อว่า รู้ไหมว่าทำไมคนเราถึงเบื่อ?
คุณลูกตอบว่า "แม่บ่นมาก" (ลูกไม่เข้าใจคำถาม ประมาณว่าพ่อพูดภาษาอะไรอ่ะ
)
จึงบอกว่าพ่อจะเล่าอะไรให้ฟัง..... เรื่องคือว่า วันก่อนที่หนูอยากกิน MK แล้วพ่อพาไปกิน หนูชอบไหม? ชอบค่ะ แล้วพอหนูกินอิ่ม พ่อบอกให้หนูช่วยพ่อกินต่อเพราะมันยังไม่หมด หนูชอบไหม? ไม่ชอบค่ะ เบื่อไหม? ไม่ค่อยเบื่อมาก
เอาล่ะหากว่าหนูหิวข้าว พ่อให้หนูกินข้าว หนูชอบไหม? ชอบค่ะ
แล้วหากว่าหนูไม่หิวกำลังเล่นอยู่ พ่อให้กินข้าว หนูชอบไหม? ไม่ชอบค่ะ ถ้าพ่อคะยั้นคะยอให้หนูกิน หนูจะชอบไหม? ไม่ขอบค่ะเบื่อ...
เอาหล่ะหนูเห็นไหม ว่าอะไรเกิดขึ้นในเรื่องที่พ่อเล่ามา
สิ่งที่เป็นสิ่งเดียวกันกับที่เราชอบ เราอยากทำ แต่ทำไมเรากลับไม่ชอบมันได้ในทีหลังได้
แสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่ขึ้นอยู่กับสิ่งนั้น ๆ เสมอไปใช่ไหม?
แล้วทำไมเราต้องเบื่อ หรือทำไมเราถึงได้ชอบสิ่งนั้น ๆนะ
หรือว่า ความเบื่อ ความชอบ เป็นเพียงกระบวนการของร่างกายที่ทำให้เราทำสิ่งต่าง ๆ .......(Bla Bla Bla อีกสักพัก)...... (ตอนนี้หนูรักแม่แล้ว แต่หนูกะลังเบื่อพ่อม๊าก ก ก กค่ะ
)
อันที่จริงเรื่องไม่ได้จบแบบนี้หรอกครับ ความจริงคือน้องปิ่นเขาถามคำถามต่อ แล้วผมก็อธิบายต่อเรื่องที่มีคนที่ค้นพบการอยู่แบบไม่เบื่อเลย จนท้ายสุดน้องปิ่นก็ถามว่า พ่อรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร......แล้วผมก็เล่าต่อสักพัก
ความจริงเจตนาผมวันนั้นแค่เบี่ยงเบนประเด็นให้ลูกลืมสิ่งที่เขาจดจ่อจนเบื่อเท่านั้นครับ ส่วนในวงเล็บที่ในเรื่องเล่าให้ฟังนั้น ผมเขียนแซวความคิดแทนน้องปิ่นเป็นบทส่งท้ายเรื่องครับ
.....................................
พวกเราว่าทำไมคนต้องเบื่อ คนต้องชอบ?
เบื่อ ชอบ คืออะไร?
เราเกี่ยวอะไรกับเบื่อ ชอบ? มันเกี่ยวอะไรกับสุขกับทุกข์ไหมหนอ
????????????????????????
ความสุข ความสุข ความสุข
พวกเรามีความสุขกันแล้วหรือยัง แล้วสุขขั้นไหน
ความสุขต้องมีขั้นด้วยหรือ สุขสุด ๆ สุขมั๊ก ๆ โลกสีชมพู แค่นี้พอยัง
วันนี้ผมมีความสุขในอีกมิติวัดหนึ่งมาแบ่งปันกับเพื่อนทุกท่าน
http://www.4shared.com/document/ktjuSeMf/_5_.html
ขอให้มีความสุขในทุกเวลา ทุกวันครับ ......Happy every day.....
- บล็อกของ happyfarmer
- อ่าน 6045 ครั้ง

ความเห็น
happyfarmer
16 กันยายน, 2010 - 12:48
Permalink
มีต่อตอนท้าย
ยินดี ๆ ครับ
ครับ ผมชอบอยู่กับลูก เพราะคิดว่าลูกก็คือเรา เราที่จะต้องอยู่ในอนาคตที่ไม่มีเราเป็นคนดูแล ทำอย่างไรจะให้เขาคิดได้ด้วยตัวเอง ผมให้ความสำคัญเรื่องนี้ที่สุดครับ เงินทองเรื่องรองลงมาเท่านั้น...
อันที่จริงเรื่องไม่ได้จบแบบนี้หรอกครับ ความจริงคือน้องปิ่นเขาถามคำถามต่อ แล้วผมก็อธิบายต่อเรื่องที่มีคนที่ค้นพบการอยู่แบบไม่เบื่อเลย จนท้ายสุดน้องปิ่นก็ถามว่า พ่อรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร......แล้วผมก็เล่าต่อสักพัก
ความจริงเจตนาผมวันนั้นแค่เบี่ยงเบนประเด็นให้ลูกลืมสิ่งที่เขาจดจ่อจนเบื่อเท่านั้นครับ ส่วนในวงเล็บที่ในเรื่องเล่าให้ฟังนั้น ผมเขียนแซวความคิดแทนน้องปิ่นเป็นบทส่งท้ายเรื่องครับ
เป้าหมายสูงสุดของเกษตรกรรม ไม่ใช่การเพาะปลูกพืชผล แต่คือการบ่มเพาะ ความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์.... มาโซโนบุ ฟูกูโอกะ
สายพิน
16 กันยายน, 2010 - 13:01
Permalink
เป็นโชคดีของเยาวชนอย่างน้อยปิ่นกับน้องค่ะ
เป็นโชคดีของเยาวชนอย่างน้อยปิ่นกับน้องค่ะ คุณนุ และก็เป็นโชคดีของผู้ใหญ่ในวันนี้...
เคยทราบมาว่า เจ็ดปีแรกของชีวิต เป็นการสร้างเสาเข็มให้กับตัวน้อยๆอันเป็นที่รัก
เมื่อเขาเติบโต ผู้ใหญ่รอบตัวก็ได้เขาเป็นที่พึ่ง วันนั้นครอบครัวและประเทศชาติก็จะอยู่ในมือเขา รวมทั้งผู้ใหญ่ในวันนี้นับวันก็อายุมากตามไปด้วยค่ะ
สำคัญนะคะ นอกจากสองมือปั้น ยังต้องใส่หัวใจ ความรัก และวิญญาณลงไปด้วยน่ะค่ะ
แดง อุบล
16 กันยายน, 2010 - 11:57
Permalink
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณค่ะ
"เชื่อในผล แห่งการทำความดี"
happyfarmer
16 กันยายน, 2010 - 12:50
Permalink
ยินดีครับ คุณแดง มีเรื่องดี ๆ
ยินดีครับ คุณแดง มีเรื่องดี ๆ จะมาเล่าสู่กันฟังอีกครับ
เป้าหมายสูงสุดของเกษตรกรรม ไม่ใช่การเพาะปลูกพืชผล แต่คือการบ่มเพาะ ความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์.... มาโซโนบุ ฟูกูโอกะ
lekonshore
16 กันยายน, 2010 - 12:49
Permalink
เข้ามารับความแบ่งปันสิ่งดี ๆ
เข้ามารับความแบ่งปันสิ่งดี ๆ ทีมีให้ค่ะ
msn:lekonshore@hotmail.com
ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก จงมีความสุข สนุกกับชีวิต อย่ามัวคิดอิจฉาใคร
happyfarmer
16 กันยายน, 2010 - 12:55
Permalink
ขอให้มีความสุขนะครับ
ยินดีครับ ยินดีเสมอครับ แค่ได้รู้ว่าเรื่องที่ share นี้เป็นประโยชน์ก็มีความสุขแล้วครับ ขอให้มีความสุขนะครับ
เป้าหมายสูงสุดของเกษตรกรรม ไม่ใช่การเพาะปลูกพืชผล แต่คือการบ่มเพาะ ความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์.... มาโซโนบุ ฟูกูโอกะ
มานี มานะ วีระ ชูใจ
16 กันยายน, 2010 - 13:41
Permalink
เลียจาน
ตัวเล็กไปนิดครับ..แต่ก็หม่ำจนถึงกับเลียจานทุกที...
แม้นว่าคนแก่อย่างผมจะอ่านยากสักหน่อยก้เถอะ
เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่
คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู
happyfarmer
16 กันยายน, 2010 - 14:22
Permalink
ขึ้นหัวได้คมสุด ๆ คมหลาย ๆ
ขึ้นหัวได้คมสุด ๆ คมหลาย ๆ ทำเอาหัวเราะหงายหลังแน่ะ
ยินดีครับ คราวหน้าผมจะจัดให้ตัวใหญ่กว่านี้อีกครับ จัดให้ ๆ
ผมว่า จะเป็นรุ่นผมหรือรุ่นน้องก็ไม่กี่ปีมั้งครับ ยังหนุ่มพริ้งออกอย่างนี้
เป้าหมายสูงสุดของเกษตรกรรม ไม่ใช่การเพาะปลูกพืชผล แต่คือการบ่มเพาะ ความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์.... มาโซโนบุ ฟูกูโอกะ
แก้ว กุ๊ก กิ๊ก
17 กันยายน, 2010 - 05:44
Permalink
ไปชั้น 5 กันพ่อ
อ่านแล้วมีความสุข อยากมีพ่อมั่งจัง
หน้า