วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า

หมวดหมู่ของบล็อก: 

                                                                     

             

              ไกล้ๆบ้าน (อ.พรหมคีรี จ.นครศรีธรรมราช) มีเกษตรกรอาวุโสที่นับถือกันผู้หนึ่ง  เป็นคนแรกๆที่เป็นเกษตรกรผู้ปลูกยางพาราพันธุ์ดีแต่จำชื่อพันธุ์ไม่ได้  ตามคำบอกเล่าของผู้ปลูก ยางแปลงนี้ปลูกด้วยเมล็ด  ซึ่งตอนนั้น ต้องเดินทางไปรับเมล็ดพันธุ์ที่จังหวัดสงขลา (ผู้ปลูกเคยบอกปี พ.ศ.ด้วย แต่ผู้เขียนจำไม่ได้)  ยางพาราแปลงนี้ได้ตัดโค่นปลูกใหม่เป็นสวนผลไม้ไปเมื่อกว่าสิบปีมาแล้ว  แต่ใด้เหลือต้นยางพาราไว้กว่าสิบต้นเพื่อระลึกถึงประวัติความเป็นมาต่างๆประมาณนี้  ทุกต้นขนาดโตเกินโอบและทยอยตายไปหลายต้นแล้ว  ผู้เขียนชอบเดินไปในบริเวณนี้บ่อยตามที่มีโอกาส  เป็นที่อยู่ของพันธุ์ไม้อิงอาศัยหลายชนิด  ที่เห็นในภาพซ้ายมือคือกะเรกะร่อนปากเป็ด  ต่ำมาหน่อยชิดขอบล่างคือโฮย่าพันธุ์พื้นเมืองที่ดอกสีเหลืองอ่อนๆ  ซึ่งในแถบนี้มีมากเสียจนรู้สึกว่าเป็นวัชพืชไปแล้ว  ภาพขวามือบริเวณโคนต้นมีเห็ดขึ้น

           ต้นนี้กำลังจะตาย  แต่เนื้อไม้ยังมีมูลค่า  ราคารับซื้อที่หน้าโรงเลื่อยตอนนี้ประมาณ 2,000.-/ตัน  ต้นนี้เจ้าของตกลงราคากับผู้รับซื้อ 2,000.- โดยผู้รับซื้อต้องตัดโค่นและขนส่งเอง  แต่การจะล้มต้นไม้ขนาดนี้ซึ่งมีขนาดสูงใหญ่และมีกิ่งก้านสาขามาก  การบังคับทิศทางเพื่อให้ไปในทางที่ต้องการเพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายกับไม้ต้นอื่นไม่ใช่เรื่องง่ายมาดูวิธีกันครับ

         

        

                                                 

          ตัวช่วยในการบังคับทิศทางให้ไม้ล้มคือใช้เชือกช่วยดึง  แต่การจะเอาเชือกไปผูกที่กิ่งสูงๆมีวิธีที่ง่ายกว่าวิธีปีนขึ้นไป  คือใช้หนังสติ๊กยิงวัสดุที่มีน้ำหนักที่แรงดีดของยางหนังสติ๊กพอจะส่งไหว (ใช้หัวเทียนเครื่องตัดหญ้า)ผูกกับสายเอ็นเบ็ดตกปลาเนื่องจากทนแรงดึงสูงและน้ำหนักเบา  เมื่อยิงสายเอ็นคล้องกับกิ่งยางพาราที่ต้องการได้แล้วก็เอาปลายข้างหนึ่งผูกกับเชือกเส้นใหญ่ดึงขึ้นไปผูกกับกิ่ง  ดึงปลายเชือกอีกด้านไปในทางที่ต้องการ

         

                                                 

                                                                   การบากหน้าไม้  ช่วยให้ล้มไปทางที่ต้องการง่ายขึ้น

         

         

         

         ขั้นตอนต่อไปใช้เครื่องเลื่อยตัดเฉือนด้านตรงข้ามกับรอยบากและเชือกที่ผูกดึง  ต้นไม้ก็จะล้มไปทางที่ต้องการ  แต่งานนี้มีพลาด  เสียหายเล็กน้อย ที่เห็นมีรอยเส้นดำๆบนหน้าไม้คือร่องรอยแผลกรีดที่กินเนื้อไม้  ซึ่งเป็นตำหนิที่ทำให้ราคาไม้ยางพาราตก

 

                                              

           

           ตัดซอยเป็นท่อนตามความยาวที่โรงงานแปรรูปกำหนดคือ 105 ซม.  ต้นนี้ได้น้ำหนักประมาณเกินสามตันเล็กน้อย

 

 

 

                                                                                                       

ความเห็น

เคยคิดอยู่นานว่าเขาทำกันยังงัยเวลาที่ตัดต้นไม้ใหญ่ เพราะไม่ทราบทิศทางที่ไม้จะเอนเอียง ขอบคุณที่ไขข้อข้องใจค่ะ

   นี่แค่เทคฯ แบบโลว์ๆ  กำลังพัฒนาวิธีการส่งเชือกด้วยมิสไซส์   ควบคุมพิกัดด้วยดาวเทียม  แทนการใช้หนังสติ๊กครับ

ดีใจที่เกิดมาเป็นคน  จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า

ต้นใหญ่มาก เอาไปแปรรูปเป็นอะไรคะ

         เอาไปแปรรูปเป็นไม้แผ่นตามขนาดที่ต้องการแล้วส่วนใหญ่จะส่งต่อเพื่อผลิตเป็นเฟอร์นิเจอร์ครับ  แต่เนื่องจากไม้ยางพาราเป็นไม้เนื้ออ่อนจึงมีจุดด้อยเรื่องความทนทาน  จึงต้องผ่านกรรมวิธีอัดน้ำยาเคมีและอบแห้งเพื่อเพิ่มความแข็งแรงทนทานก่อน  เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ขายทั่วไป ที่เห็นสีขาวเหลืองอ่อนๆ  เนื้อเนียน  ราคาไม่สูงมากนัก  ทำจากไม้ยางพาราครับ

ดีใจที่เกิดมาเป็นคน  จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า

ภูมิปัญญา โชว์ กระจาย --เก็บกล้วยไม้ไว้ด้วยนะจ๊ะ

       ครับคุณบัวริม  เก็บทั้งหมดที่มีอยู่  ไปฝากต้นอื่นไว้แล้วครับ

ดีใจที่เกิดมาเป็นคน  จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า

สวัสดีค่ะ ต้นใหญ่มากเลยนะคะ น่าเสียดายจังเลยค่ะ ถ้าต้นไม้ไม่ใกล้ตาย คงไม่ตัดหรอก... ใช่หรือป่าวค่ะ Undecided

ชีวิตที่เรียบง่ายกับความพอใจในสิ่งที่มี

         ครับ  ไม่ตายเปล่าครับคุญทิพย์

 

ดีใจที่เกิดมาเป็นคน  จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า

ต้นใหญ่มากๆเลยค่ะ รถที่บรรทุกแอ่นเลย ขอบคุณมากๆที่นำมาให้ชมนะค๊ะ

        ได้เนื้อไม้น้ำหนักเกินสามตันหน่อยๆ ครับคุณนัท

ดีใจที่เกิดมาเป็นคน  จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า

หน้า