วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ไกล้ๆบ้าน (อ.พรหมคีรี จ.นครศรีธรรมราช) มีเกษตรกรอาวุโสที่นับถือกันผู้หนึ่ง เป็นคนแรกๆที่เป็นเกษตรกรผู้ปลูกยางพาราพันธุ์ดีแต่จำชื่อพันธุ์ไม่ได้ ตามคำบอกเล่าของผู้ปลูก ยางแปลงนี้ปลูกด้วยเมล็ด ซึ่งตอนนั้น ต้องเดินทางไปรับเมล็ดพันธุ์ที่จังหวัดสงขลา (ผู้ปลูกเคยบอกปี พ.ศ.ด้วย แต่ผู้เขียนจำไม่ได้) ยางพาราแปลงนี้ได้ตัดโค่นปลูกใหม่เป็นสวนผลไม้ไปเมื่อกว่าสิบปีมาแล้ว แต่ใด้เหลือต้นยางพาราไว้กว่าสิบต้นเพื่อระลึกถึงประวัติความเป็นมาต่างๆประมาณนี้ ทุกต้นขนาดโตเกินโอบและทยอยตายไปหลายต้นแล้ว ผู้เขียนชอบเดินไปในบริเวณนี้บ่อยตามที่มีโอกาส เป็นที่อยู่ของพันธุ์ไม้อิงอาศัยหลายชนิด ที่เห็นในภาพซ้ายมือคือกะเรกะร่อนปากเป็ด ต่ำมาหน่อยชิดขอบล่างคือโฮย่าพันธุ์พื้นเมืองที่ดอกสีเหลืองอ่อนๆ ซึ่งในแถบนี้มีมากเสียจนรู้สึกว่าเป็นวัชพืชไปแล้ว ภาพขวามือบริเวณโคนต้นมีเห็ดขึ้น
ต้นนี้กำลังจะตาย แต่เนื้อไม้ยังมีมูลค่า ราคารับซื้อที่หน้าโรงเลื่อยตอนนี้ประมาณ 2,000.-/ตัน ต้นนี้เจ้าของตกลงราคากับผู้รับซื้อ 2,000.- โดยผู้รับซื้อต้องตัดโค่นและขนส่งเอง แต่การจะล้มต้นไม้ขนาดนี้ซึ่งมีขนาดสูงใหญ่และมีกิ่งก้านสาขามาก การบังคับทิศทางเพื่อให้ไปในทางที่ต้องการเพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายกับไม้ต้นอื่นไม่ใช่เรื่องง่ายมาดูวิธีกันครับ
ตัวช่วยในการบังคับทิศทางให้ไม้ล้มคือใช้เชือกช่วยดึง แต่การจะเอาเชือกไปผูกที่กิ่งสูงๆมีวิธีที่ง่ายกว่าวิธีปีนขึ้นไป คือใช้หนังสติ๊กยิงวัสดุที่มีน้ำหนักที่แรงดีดของยางหนังสติ๊กพอจะส่งไหว (ใช้หัวเทียนเครื่องตัดหญ้า)ผูกกับสายเอ็นเบ็ดตกปลาเนื่องจากทนแรงดึงสูงและน้ำหนักเบา เมื่อยิงสายเอ็นคล้องกับกิ่งยางพาราที่ต้องการได้แล้วก็เอาปลายข้างหนึ่งผูกกับเชือกเส้นใหญ่ดึงขึ้นไปผูกกับกิ่ง ดึงปลายเชือกอีกด้านไปในทางที่ต้องการ
การบากหน้าไม้ ช่วยให้ล้มไปทางที่ต้องการง่ายขึ้น
ขั้นตอนต่อไปใช้เครื่องเลื่อยตัดเฉือนด้านตรงข้ามกับรอยบากและเชือกที่ผูกดึง ต้นไม้ก็จะล้มไปทางที่ต้องการ แต่งานนี้มีพลาด เสียหายเล็กน้อย ที่เห็นมีรอยเส้นดำๆบนหน้าไม้คือร่องรอยแผลกรีดที่กินเนื้อไม้ ซึ่งเป็นตำหนิที่ทำให้ราคาไม้ยางพาราตก
ตัดซอยเป็นท่อนตามความยาวที่โรงงานแปรรูปกำหนดคือ 105 ซม. ต้นนี้ได้น้ำหนักประมาณเกินสามตันเล็กน้อย
- บล็อกของ ธีระชัย_พรหมคีรี
- อ่าน 8840 ครั้ง

ความเห็น
nusita_angel
7 กุมภาพันธ์, 2013 - 00:39
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
เคยคิดอยู่นานว่าเขาทำกันยังงัยเวลาที่ตัดต้นไม้ใหญ่ เพราะไม่ทราบทิศทางที่ไม้จะเอนเอียง ขอบคุณที่ไขข้อข้องใจค่ะ
ธีระชัย_พรหมคีรี
7 กุมภาพันธ์, 2013 - 08:19
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
นี่แค่เทคฯ แบบโลว์ๆ กำลังพัฒนาวิธีการส่งเชือกด้วยมิสไซส์ ควบคุมพิกัดด้วยดาวเทียม แทนการใช้หนังสติ๊กครับ
ดีใจที่เกิดมาเป็นคน จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า
อ้อยหวาน
7 กุมภาพันธ์, 2013 - 07:27
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ต้นใหญ่มาก เอาไปแปรรูปเป็นอะไรคะ
ธีระชัย_พรหมคีรี
7 กุมภาพันธ์, 2013 - 08:28
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
เอาไปแปรรูปเป็นไม้แผ่นตามขนาดที่ต้องการแล้วส่วนใหญ่จะส่งต่อเพื่อผลิตเป็นเฟอร์นิเจอร์ครับ แต่เนื่องจากไม้ยางพาราเป็นไม้เนื้ออ่อนจึงมีจุดด้อยเรื่องความทนทาน จึงต้องผ่านกรรมวิธีอัดน้ำยาเคมีและอบแห้งเพื่อเพิ่มความแข็งแรงทนทานก่อน เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ขายทั่วไป ที่เห็นสีขาวเหลืองอ่อนๆ เนื้อเนียน ราคาไม่สูงมากนัก ทำจากไม้ยางพาราครับ
ดีใจที่เกิดมาเป็นคน จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า
ริมสวนยาง
7 กุมภาพันธ์, 2013 - 09:47
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ภูมิปัญญา โชว์ กระจาย --เก็บกล้วยไม้ไว้ด้วยนะจ๊ะ
ธีระชัย_พรหมคีรี
11 กุมภาพันธ์, 2013 - 09:56
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ครับคุณบัวริม เก็บทั้งหมดที่มีอยู่ ไปฝากต้นอื่นไว้แล้วครับ
ดีใจที่เกิดมาเป็นคน จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า
Dauphin
7 กุมภาพันธ์, 2013 - 19:46
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
สวัสดีค่ะ ต้นใหญ่มากเลยนะคะ น่าเสียดายจังเลยค่ะ ถ้าต้นไม้ไม่ใกล้ตาย คงไม่ตัดหรอก... ใช่หรือป่าวค่ะ
ชีวิตที่เรียบง่ายกับความพอใจในสิ่งที่มี
ธีระชัย_พรหมคีรี
11 กุมภาพันธ์, 2013 - 09:57
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ครับ ไม่ตายเปล่าครับคุญทิพย์
ดีใจที่เกิดมาเป็นคน จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า
mutita.co.uk
8 กุมภาพันธ์, 2013 - 05:16
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ต้นใหญ่มากๆเลยค่ะ รถที่บรรทุกแอ่นเลย ขอบคุณมากๆที่นำมาให้ชมนะค๊ะ
ธีระชัย_พรหมคีรี
11 กุมภาพันธ์, 2013 - 09:59
Permalink
Re: วาระสุดท้าย.....ก็ตายอย่างมีค่า
ได้เนื้อไม้น้ำหนักเกินสามตันหน่อยๆ ครับคุณนัท
ดีใจที่เกิดมาเป็นคน จึงเลือกที่จะทำและไม่ทำในสิ่งใดๆใด้ดีกว่า
หน้า