เขียนบล๊อก

เงียบไปเสียนานเพราะนึกไม่ออกว่าจะเขียนอะำไรแล้วก็ความคิดมันไม่แล่นเอาเสียเลย ทั้งยังไม่ได้เขียนแสดงความเห็นในบล๊อกของเพื่อนๆด้วย ทั้งๆที่คิดถึงทุกคน จริงๆก็แค่จะเข้ามาบอกว่าได้รับเสื้อบ้านสวนแล้วเมื่อตะกี๊นี้เอง

ครั้นจะเขียนและลงรูปแค่นั้นก็ดูกระไรอยู่ ก็จะเล่าเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงให้พอมีเนื้อหาบ้าง คิดถึงเพลง สาวเหนือเอย ทีมีเนื้อว่า สาวหนือเอยเจ้าไปเสียเมินความเจริญถึงถิ่นบ้านเรา  ฟังดูเนาะ

 ในวันเวลาที่ผ่านไป ความเจริญและความเสื่อมก็เกิดขึ้นก้บสิ่งแวดล้อมของอินเนียร์ จากสภาพทางถนนที่เปลี่ยนสภาพมาจากทางน้ำไหลแล้วซึ่งจะมีน้ำหลากเอาทรายอยู่บนถนนจนรถเข้าไม่ได้ก็เพิ่งเปลี่ยนเป็นถนนคอนกรีตเมื่อฤดูกาลที่แล้วดังรูป

นั่นน่าจะพอพูดได้ว่าพัฒนาจากน้ำมือมนุษย์ ส่วนที่เสื่อมจากน้ำมือมนุษย์ก็มาดูภาพต่อไปกันนะครับ

 เมื่อก่อนเป็นอย่างนี้ น้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลา

 เดี๋ยวนี้น้ำเปลี่ยนเป็นสีแดง คงเพราะเขาฉีดยาฆ่าหญ้าในสวนยางกันเกือบทุกสวนและทุกปี ส่วนผมก็ตัดหญ้า ตัดแต่งกิ่งไม้ที่บ้าใบไม่ค่อยออกลูก 

 ตัดแต่งกิ่งลองก็อง 

 กระท้อนมีลูกอยู่สูงๆแมลงวันทองเจาะเป็นหนอน อย่างนี้ก็ตัด แต่ก็เหนื่อยจังเลย

 ตัดไปๆเจอตัวอะไรไม่รู้ไม่เคยเห็น ลองดูด้านล่างกัน

 ด้านล่างมีขา

และที่แน่ๆในสวนอินเนียร์หนีไม่พ้นเพื่อนๆที่ไม่มีขาด้วย 

 แบบนี้มีเยอะ ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน (โปรดใช้วิจราณญาณในการชม ผู้ปกครองต้องแนะนำบุตรหลาน ห้ามเข้าใกล้)

 อีกตัวชัดๆ

 งูกะปะสีแดง

 ตัวนี้ไม่ขี้กลัวเข้าไปถ่ายใกล้ๆได้ ส่วนงูกะปะจะอยู่นิ่งๆเข้าไปถ่ายได้ แต่ไม่แนะนำให้ทำตามนะครับ

 แบบนี้มีขาเยอะ 

 แบบมีปีก

 แอบดูว่ามีน้ำผึ้งมั๊ย?

 นมแมวข้างสวน

 มาดูนมฉันทำไม? จบแล้วนะ ก็แค่มาบอกว่า ได้รับเสื้อแล้วครับ