ขอเป็น “รักแท้ที่มาช้า” ดีกว่าเป็น “คนไร้ค่าที่มาก่อน”

หมวดหมู่ของบล็อก: 

ท้องฟ้าเป็นสีเทา แต่ทำไมใจเราเป็นสีหม่นๆ    ......บรรยากาศที่นี่เป็นอย่างนี้จริงๆค่ะ   

กลับมาเขียนบล็อกนี้ที่กรุงเทพค่ะ   เนื่องจากได้ถ่ายรูปผลงานก่อนเดินทาง 1  วัน   และตั้งใจว่าจะเอามาส่งป้าต่ายเป็นท่านแรกค่ะ 

สืบเนื่องมาจากปลูกอะไรก็ไม่งาม  จึงไม่มีอะไรมาโชว์สมาชิกกะเค้าบ้างเลย  จะเห็นก็มีแต่เจ้าหน่ออ่อนคู่นี้เท่านั้นแหละที่โผล่ยอดออกมาให้คนปลูกได้ชื่นใจบ้าง

และช่างบังเอิญเจอความหมายของคำที่เอามาตั้งต้นกระทู้  จึงเอาทั้งสองเรื่องมาผูกต่อกันแต่มันจะติดหรือเปล่าก็แล้วแต่คนอ่านค่ะ

“มะรุม” คือต้นสุดท้ายที่โผล่ออกมาจากดินค่ะ     ในขณะที่ต้นอื่นๆเขางอกให้เห็นภายในสามวัน  แต่ก็มีอันเป็นไปทั้งหมด   ทั้งจากโดนเด็ดยอดโดยเจ้ามือดีที่ไหนก็ไม่รู้  หรือบางต้นก็ไม่ยอมโตพอโผล่ออกมาปุ๊บก็เหลืองเลย

 จึงลองคิดเล่นๆว่า   เจ้ามะรุมคงอยากเป็นดังหัวข้อเรื่องนี้หรือเปล่าหนอ....รักแท้ที่มาช้า  หรือคนไร้ค่าที่มาก่อน  .....

ความเห็น

หนูตั้งใจตั้งชื่อกระทู้นี้ดักพี่แซมเลยนะคะเนี่ยะ  555


พี่แซมขา ศิลปินแห่งชาติท่านนี้คือฮีโร่ของหนูเลยนะคะ   ทั้งพันธ์หมาบ้า  และคำพิพากษา  มิทราบว่าเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับพี่แซม  งั้นหนูขอฝากเนื้อฝากตัวเลยนะคะ  แต่ความรู้ความสามารถของหนูมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพียงเท่านี้เองค่ะ  จึงมิกล้าฝันให้ไกลเพราะกลัวไปไม่ถึงค่ะ


มีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่าเรื่องราวต่างๆให้ใครสักคนฟัง   ก็อย่างที่เคยบอกไปหน่ะค่ะ   เรื่องบางเรื่องอาจจะง่ายสำหรับบางคน  แต่ก็เป็นเรื่องยากหนักหนาสาหัสสำหรับอีกคนก็ได้ 


ดูอย่างเรื่องการปลูกต้นไม้สิคะ  พี่แซมอาจจะบอกว่ามันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยซะอีก   แต่สำหรับหนูทำไมมันยากซะยิ่งกว่าเข็ญครกขึ้นเขาก็ไม่รู้สิ


 

คิดมากไปหรือเปล่าไม่มีเขาเราก็อยู่ได้

อยู่บ้านสวนคงไม่เหงาแล้ว :whistling: :whistling: :whistling:

หน้า