ข้อคิดสะกิดใจ

ถึงพิม

สวัสดีค่ะเพื่อนสมาชิกทุกท่าน  เรื่องที่กำลังจะเขียนต่อไปนี้เป็นครั้งแรกของการเขียนบล๊อก หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ที่เริ่มต้นจาก "สะพาน" เพราะว่าเวบบ้านสวนพอเพียงแห่งนี้เป็นสะพานที่เชื่อมดิฉันเข้าสู่โลกของการเกษตรอย่างแท้จริง เริ่มต้นจากการอ่านบล๊อกของคุณ

tumtum เรื่องดินแดนมหัศจจรย์ ที่แชร์อยู่ในเวบบ้านสวนพอเพียงเมื่อ 4 ปีทีแล้ว(ซึ่งทราบทีหลังว่า บทความดั้งเดิมเขียนขึ้นที่เวบอื่น) แต่อย่างไรก็ตาม  นั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ Deejang รู้จักเวบนี้ ซึ่งขอบคุณผู้สร้างเวบไซต์นี้ ที่เปิดโอกาสให้ความคิดฝัน และการทำเกษตร ได้มีพื้นที่ของตัวเอง

กุหลาบกับหนาม ความเศร้าโศกกับความยินดี เหล่านี้เชื่อมโยงซึ่งกันและกัน

The rose and the thorn, and sorrow and gladness are linked together."

~ Saadi

บล็อกนี้อ้อยหวานขอเอากุหลาบมาเป็นนางเอกอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอควงคู่มากับพระเอกข้างตัวคือหนามอันแหลมคม หากปราศจากหนามแล้วไซร้ก็หาใช่กุหลาบไม่

เรื่องมันมีอยู่ว่า...........
ภูเขาที่หมู่บ้านของผมนั้นเต็มไปด้วยต้นไผ่ ทุกๆปีพอถึงฤดูฝนชาวบ้านส่วนใหญ่ก็จะเข้าป่า ขึ้นภูเขาไปหาเก็บหนอไม้กัน มีทั้งหาไปกิน หาไปฝากญาติพี่น้องและหาไปขาย

และพอถึงวันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปีหมู่บ้านผมจะประกาศปิดป่าห้ามชาวบ้าน ขึ้นภูเขาไปเก็บหนอไม้อีกประมาณว่า ปล่อยให้หาอยู่หากินกันพอประมาณแล้ว ถึงเวลาปิดป่าเพื่อให้ต้นไผ่ได้เติบโตกันบ้าง ปีต่อๆไป
จะได้มีหนอไม้ไว้ให้เก็บกินกันอีก

เช้าตัดหญ้า มา 1 ปี
เย็นตัดหญ้า อีก 1 ปี
ช่วงนี้ตัดไม่ทันหญ้าสูงลิบลับเลยตัดกลางคืนอีก 1 ที
เจริญหละชีวิต จะตัดอะไรกันนักหนาหนิกลัวหญ้าจะท่วมโลกรึไงวะ เฮ้ย......... ชะตากรรมเกษตกรไทย

ภาพแห่งความทรงจำในวัยเด็กกำลังจะกลับคืนมาอีกครั้ง ภาพที่เด็กน้อยคนหนึ่งนั่งตกปลากับแม่อยู่ที่สระน้ำหลังบ้านในตอนเย็นๆ เพื่อเอาปลามาทำอาหาร ทอดปลา นึ่งปลา ต้มปลา ย่างปลา ทอดมันปลา "ป่นปลา"
สารพัดเมนูปลาจากสระน้ำหลังบ้าน

สวัสดีเพื่อนบ้านสวน

บ้านฉัน